Niet voor gevoelige neuzen: voor een op de drie mensen zit er een strontvervelend luchtje aan parfum

, door (eline delrue)

35
vrijbeeld
© Levi Jacobs

“Ik was dertien en ging nog naar school toen ik mijn oom geregeld hielp om schuurtjes te schilderen”, vertelt Evert Coenen (51). “Telkens weer stond ik achter de schuur over te geven. Ik voelde me zo misselijk. Uiteindelijk heb ik 35 jaar als schilder gewerkt, maar elke dag opnieuw was ik beroerd en moest ik braken. Soms viel ik zelfs flauw. Dan was ik het ene moment aan het verven en het volgende werd ik wakker in het ziekenhuis. Maar ik had geen idee hoe of wat.”

Pas achteraf zag Coenen de puzzelstukken in elkaar vallen: het waren de chemische stoffen die hem zwaar ziek maakten. “Zelfs toen ik nog werkte, hadden we al geen aftershave, deodorant of haarlak meer in huis. Mijn vrouw maakte ook niet langer schoon met agressieve spullen. ‘Wat een stinkzooi is me dat’, zei ik altijd. ‘Ik word er niet goed van.’ Maar ik had er geen flauw idee van dat dit een aandoening was.”

Coenens verhaal is een extreem voorbeeld van hoe geuren – of de chemische stoffen – je compleet omver kunnen blazen en onderuithalen.

Zoek meer artikels over:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: