Martha Da'ro: 'Die Afrikaanse klanken komen er spontaan uit'

, door (kl)

14
a1

Daarnaast maakt ze muziek: vroeger als één vijfde van hiphopgroep Soul’Art, maar eind april brengt ze haar eerste solo-ep ‘Cheap Wine & Paris’ uit. De songs zingt ze zaterdag tijdens de vierde editie van festival Overlast in De Studio.

HUMO Je acteercarrière zit in de lift: waarom wil je dan per se muziek maken?

Martha Da’ro «Zingen is voor mij even belangrijk als acteren, daarom ga ik nu helemaal voor die soloplaat. Soul’Art was leuk, maar in een groep moet je voortdurend rekening houden met andere meningen. Een tijdje geleden voelde ik dat het tijd was om mijn eigen weg te gaan.»

HUMO Je nummers doen denken aan jonge r&b-sterren als Jorja Smith en Mahalia.

Da’ro (twijfelt) «Ik snap wel dat wel, want hun liedjes klinken ook soulvol. En het zijn de sterren van nu, hè! Maar álle vrouwen die hun zin doen en lak hebben aan wat anderen denken, zijn voor mij voorbeelden. Het maakt niet uit in welke periode: soulzangeressen uit de jaren 90 zijn óók inspirerend. En ik ben een grote fan van Billie Holiday. Maar mijn muziek klinkt gewoon als ikzelf, en ‘Cheap Wine & Paris’ is maar een warmmakertje voor andere Martha-muziek (lacht). Mijn song ‘Ayuwe (maquette)’ al gehoord? Het is het laatste nummer op de ep, en klinkt wat vrijer, experimenteler: da’s de richting die ik op mijn volgende platen wil inslaan.»

HUMO Je roots liggen in Angola, en op je debuutplaat hoor ik flarden semba, een traditionele muziekstijl van daar. Een bekende vertolker is de singer-songwriter Bonga: heeft hij je beïnvloed?

Da’ro «Mijn ouders draaiden hem vaak, en sinds ik alleen woon, zet ik zijn platen nog geregeld op. Bonga en andere semba-artiesten hebben mij dus zeker mee gevormd als muzikante, maar ik heb nooit bewust geprobeerd te klinken zoals zij. Bij het schrijven komen die Afrikaanse klanken er gewoon spontaan uit.»

HUMO Je ouders zijn naar België gevlucht vanwege de burgeroorlog in Angola. Wat vind jij van de manier waarop hier met asielzoekers wordt omgegaan?

Da’ro «Mijn ouders hebben het met mij nooit echt over de problemen in ons thuisland gehad, maar hebben me wel meegegeven dat je hard moet werken: alleen zo kun je je kinderen en de generaties daarna een beter leven geven. De manier waarop migranten hier worden behandeld vind ik onbegrijpelijk: die mensen verlaten hun thuis omdat ze riskeren vermoord te worden of van honger te sterven, en zoeken hier gewoon een veilige plek. Vaak hebben ze álles achtergelaten om terecht te komen in een land met compleet andere weersomstandigheden, gewoontes en talen. Trouwens, de eerste mensen migreerden miljoenen jaren geleden al: dat sommigen vandaag ongegrond hardvochtige uitspraken doen over soortgenoten in de problemen, vind ik ronduit beangstigend.» 

 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: