Franca Treur - De woongroep

, door ()

2
De woongroep

Ze vervoegt zich, haar vaag-romantische idealen achterna, bij een activistische woongroep in Amsterdam-Oost, bestierd door een even wisselend als wispelturig gezelschap alternatievelingen: ‘Leuzen op de muur, tomaten op de vijand, stenen door de ruit.’ Je hoeft geen gezaghebbend futuroloog te zijn om te kunnen voorzien dat de woongroep Elenoor nooit de gedroomde uitweg uit haar richtingloosheid kan bieden. Maar dat stoort het leesplezier allerminst, dankzij de zorgvuldige opbouw van de plot en vooral de prettige zelfbewust-laconieke verteltoon.

Alleen had het allemaal nog beter gekund, ware het niet dat Franca Treur geplaagd wordt door een soort literair stockholmsyndroom. Ze heeft zich laten gijzelen door de vele slechte lezers van haar debuut, die meer oog hadden voor het decor van het streng gereformeerde boerenmilieu in Zeeland dan voor de inhoud: de ontdekking van de kracht van woorden en verhalen. Vervolgens heeft ze zo veel sympathie voor die gijzelnemers opgevat dat ze in ‘De woongroep’ zelf te veel in het decor blijft hangen.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: