Erich Kästner - Naar de haaien

, door ()

1
Naar de haaien

Het boek dat in de vlammen werd gekeild, heette ‘Fabian’ en was bij verschijnen eind 1931 een groot succes. Tegen de zin van de nazimegafoon Völkischer Beobachter, die deze eigentijdse zedenschets van Berlijn als ‘gedrukte drek’ recenseerde. En dan betrof het nog een gekuiste versie, pas nu kunnen we de oorspronkelijke versie integraal lezen: ‘Naar de haaien’.

Jakob Fabian is de hoofdfiguur, een man van 32. Hij is iets in de reclame en verder ‘niet ongelukkiger dan zijn tijd’. Hij verliest zijn baan, gaat door de stad zwerven en beleeft vooral de onderkant: bedelaars die de hand opsteken, dames die de kost op hun rug verdienen. Al te veel plot is er niet (maar toch: een vriend die zelfmoord pleegt omdat hij zijn dissertatie mislukt waant, een liefde die sterft omdat de vriendin via het bed de cinema in wil), het gaat hier om het portret van een gekkenwereld aan de rand van de afgrond in 25 gebalde hoofdstukken. Die zijn ongemeen fris en energiek geschreven door de vrolijkste pessimist van de bende. Een moralist noemt Kästner zich ook, die de gekte van Weimar-Berlijn ter lering zou uitvergroten, maar misschien is dat vooral een rechtvaardiging achteraf.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: