Remco Campert - Nieuwe herinneringen

, door ()

Deel
4670_catalogue_7395_detail.jpg

Schaamteloos de donkerste hoekjes van zijn memorie bezemend, dankbaar blije dagen aanhalend, in bokkensprongetjes aanwippend bij wat zich tussen die uitersten heeft afgespeeld. 'Freejazz op zijn Hollands' is het, zonder interpunctie of witregels, 'Parker even ontstegen'. In verzen gegoten memoires, 'glanzend als Van Ostaijen'. Zeven bladzijden lang is deze 'Solo in een drankzuchtige aprilnacht' de meesterlijke spil van 'Nieuwe herinneringen' (De Bezige Bij), een poëziebundel die leest als een jamsessie.

Camperts eerste gedichten sinds 'Ode aan mijn jas' (1997) vormen de neerslag van tien jaar griepjes krijgen, want zo komt de muze hem aanvliegen. Zijn embouchure is nauwelijks veranderd - onverminderd geld wat hij begin jaren vijftig al beleed in 'Credo': 'ik geloof in een rivier / die stroomt van zee naar de bergen / ik vraag van poëzie niet meer / dan die rivier in kaart te brengen'. Ja, zijn 'Nieuwe herinneringen' lijken aan de monding van die waterloop neergepend, maar dat hoeft niet te verbazen: Campert is er intussen 78. Toch denkt, schrijft en leeft hij niet wezenlijk anders dan zijn jonge ik.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: