Ilja Leonard Pfeiffer - Het ware leven, een roman

, door ()

Deel
3398_catalogue_5222_detail.jpg

Pfeiffer bedient zich losjes van de - nu ja - conventies van de experimentele roman: denk aan 'Het leven en de opvattingen van de Heer Tristram Shandy' van Laurence Sterne of 'Als op een winternacht een reiziger' van Italo Calvino. Toch zet hij de helaasheid van die keuze meteen dik in de verf, en wel met een vette knipoog naar de coverafbeelding, het doek 'Het vlot van de Medusa' van Théodore Géricault: 'Er is geen houvast. De experimentele roman is het wrakhout dat de schrijver zijn lezers voorhoudt en wanneer zij zich eraan proberen vast te klampen, slaat hij het hun uit handen. Dan weten zij hoe de zaken er in werkelijkheid voorstaan.'

Pfeiffer kijkt dan ook niet op een personage of (sub)plot meer of minder: hij sleurt de lezer mee naar de besneeuwde vlakten van het negentiende-eeuwse Rusland, dwaalt door de catacomben van het oude Napels en observeert vastgeroeste koppels in café Burgerzaken in Leiden. Voorts jeremiëren nevenpersonages uit romans van Harry Mulisch of AFTh over de ongemakken van hun figurantenrol, doen mythologische paarden uitspraken over het leesgedrag van de moderne mens, en worden Chandler, Wolkers, AFTh en een reeks mindere goden met verve geparodieerd. Die kakofonie van stemmen wordt opgetekend door Eugenie van Zanten, een tuthoela uit het klasje van Renate Dorrestein en Heleen van Royen dat kapt met haar verstikkende burgerlijke bestaan en in Italië op zoek gaat naar zichzelf - uiteraard via de obligate batterij latin lovers.

Anders dan 'Het grote baggerboek', waarmee Pfeiffer de shortlist van de AKO Literatuurprijs en De Gouden Uil haalde, is 'Het ware leven, een roman' méér dan een uit de hand gelopen stijloefening. Dat maakt dit boek minder vrijblijvend dan het duizelingwekkende 'Wolkenatlas' van David Mitchell: net als Douglas Coupland of Arnon Grunberg in hun recent verschenen werk registreert Pfeiffer de vertwijfeling, de onmacht en onbeholpenheid van de moderne mens die zijn leven weer op de (juiste) rails wil krijgen. Zo is zijn quasi-achteloos neergeschreven analyse van onze obsessie met beelden ('Voor je het weet bestaat de hele wereldbevolking alleen nog uit mensen met camera's. Zijn we met z'n allen één grote realitysoap geworden') allerminst spielerei, en slaat zijn lange beschrijving van Las Vegas als dé ultieme droomwereld spijkers met koppen: 'Het is echter dan echt. Het is de wereld zoals zij zou moeten zijn, ontdaan van alle ongemakken die het ware leven zo ondraaglijk maken.'

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: