Boudewijn Vanpeteghem & Olivier Mouton - Numero Uno

, door ()

Deel
2484_catalogue_3658_detail.jpg

Politici bestaan in drie soorten: er zijn er die zelden of nooit een letter op papier zetten; er zijn die, zeker in verkiezingstijd, niets liever doen dan hun ideeën te boek te (laten) stellen; en er zijn de witte merels over wie ánderen dikke boeken schrijven. Guy Verhofstadt behoort al jaren tot die laatste categorie. Het eerste boek over hem verscheen al in 1987, toen hij amper 35 was, en nog maar een paar jaar minister. De premier wordt dit jaar vijftig, en nu ligt 'de eerste kritische biografie' in de winkel, aldus de flaptekst van 'Numero uno', de wat knullige titel - Jean-Marie Pfaff overweegt naar verluidt gerechtelijke stappen. De auteurs, journalisten Boudewijn Vanpeteghem (De Standaard) en Olivier Mouton (La Libre Belgique), waarschuwen hun lezers dat ze geen hagiografie hebben geschreven - het zou er nog aan mankeren - maar een diepgravende analyse is het evenmin geworden. Kon het ook anders? Verhofstadts carrière lijkt pas nu op kruissnelheid te zijn gekomen, en dus kan dit onmogelijk meer zijn dan een verdienstelijke aanzet voor latere, échte geschiedschrijvers. Het boek bevat soms aardige anekdotes – en wat privé-foto's - over de mens achter de premier, netjes opgedeeld in stukjes over Toscane, fietsen, familie, vrienden en 'passies'. Van wie de journalisten al die informatie precies hebben, kom je helaas zelden te weten, want de 39 geïnterviewden worden niet of nauwelijks met naam en toenaam geciteerd.

'Numero uno' schetst de lange weg die Verhofstadt heeft afgelegd: van het voetbalveldje nabij zijn ouderlijk huis in Gent tot het podium van het Wereld Economisch Forum in New York. Het boek citeert uitgebreid uit de manifesten die hij de voorbije twintig jaar is blijven schrijven, en uit het werk van de liberale denkers (Hayek, Lepage, Popper) die hem hebben beïnvloed. Rode draad: Verhofstadt heeft nooit veel getwijfeld aan het eigen gelijk. Uiteraard zijn de scherpe kantjes van z'n neoliberale gedachtegoed na verloop van tijd wat bijgevijld, maar de diepe overtuiging van de gebroeders Verhofstadt is al die jaren onveranderd gebleven - de wereld gaat niet ten onder aan te veel, maar aan te weinig liberalisme. 'Gebroeders', want op de achtergrond speelt de twee jaar jongere Dirk Verhofstadt een niet te onderschatten rol. Hij voedt zijn bekende broer constant met nieuwe inzichten over het 'menselijk liberalisme'. Ook de jongste wending van Verhofstadt – kort samen te vatten als Guy goes global - is grotendeels geïnspireerd en gestimuleerd door lezer-denker Dirk.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: