Martha Verschaffel - Lily

, door ()

Deel
Lily

Grafisch kunstenares Ephameron kiest in haar beeldroman ‘Wij twee samen’ (Oogachtend) voor een bescheidener monument voor haar verwekker, die tot aan zijn verscheiden met dezelfde wurgslang vocht. In plaats van de desintegrerende woordenstroom te overcompenseren en de lezer zodoende te bedwelmen, confronteert Ephameron die laatste in haar vertrouwde collagevorm met de naakte, hartverscheurende feiten. Haar beelden – portretten of verstilde tableaux vivants in veelal vale tinten, vaak ook nog eens verknipt en overplakt – balanceren subtiel tussen sec en melancholisch, maar door ze te larderen met haar vaders dagboekfragmenten en uitspraken gaan ze knetteren van de ingehouden emotie. Jammer dat Ephameron d’r eigen stem – of liever: die van papa’s kleine meisje – zo luid laat meegalmen, waardoor het sentiment om de hoek loert: voor de lezer zit er niks anders op dan akte te nemen van die emotie, in plaats van zich erdoor te laten overspoelen.

Verwart, intrigeert én bedwelmt: ‘Lily’ (Bries), de korte en in minimale, bezoedelde potloodtekeningen gestelde eersteling van Martha Verschaffel. Haar vertelling speelt zich af in een huis waar twee vrouwen een meisje middels een strategisch geschikte plantenverzameling proberen te beschermen tegen een niet nader genoemd onheil – de dreiging sluimert overal, maar pas na twee of drie leesbeurten wordt ze ook echt ondraaglijk. Wie tijdens het lezen graag streng bij de hand genomen wordt, zal ‘Lily’ algauw een oninteressante seut vinden; wie uit is op écht avontuur, vraagt haar keer op keer ten dans.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: