P.F. Thomése - Verzameld nachtwerk

, door ()

2
sq

Vanzelfsprekend ziet hij in ironie een handlanger, en in eenduidigheid een zielige tasjesdief – ‘Verzameld nachtwerk’ leest als een groot pleidooi tegen ‘ongeheimzinnigheid’. En uiteraard gruwt hij van boeken die hoerige herkenbaarheid ambiëren boven morsige ontregeling. Literatuur is in één van zijn mooie definities ‘een open plek in een verder ingevulde wereld’.

De ondertitel ‘autobiografieën’ werd in extremis geschrapt, maar toch is ‘Verzameld nachtwerk’ net als ‘Nergensman’ uit 2008 een geaccidenteerde speleologentocht, op zoek naar een veelvoud aan zielen in één bast. Een mooie egodefinitie: ‘Ik ben een antischrijver, voor wie ‘ik’ een persoonlijk voornaamwoord is dat de grammatica nu eenmaal te bieden heeft.’ Dat een mens pas iemand wordt door de ogen van een ander, frustreert Thomése hooglijk. Hij wil het liefst ‘een dwaalspoor van boeken’ zijn: de literatuur is zijn noodzaak, redding en onmogelijk níét te bepotelen minnares in één.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: