Oek de Jong - Het visioen aan de binnenbaai

, door ()

2
oek

De Jong is een schrijver van de trage rijping, de gedisciplineerde afzondering en de zorgvuldige woordkeuze. Eentje van de oude stempel – om het oneerbiedig uit te drukken – voor wie het schrijverschap nog écht een ambacht is. ‘Pier en oceaan’ was het voorlopige zenit van dat ambacht: groots van omvang en opzet, klassiek van opbouw, allesomvattend en toch dicht op de huid van de schrijver. Een monument van een roman, die in 2012 met de belangrijkste literaire prijzen ging lopen, waaronder de Gouden Boekenuil. Sindsdien zit er voor De Jong-fans niets anders op dan geduldig te wachten en zich in stilte bezig te houden. Met ‘Het visioen aan de binnenbaai’, bijvoorbeeld, een bundeling van De Jongs recentste essays en (auto)biografische verhalen.

De Jong toont zich in ‘Het visioen aan de binnenbaai’ een erudiete en toch amusante verteller – wie van de Julian Barnes van ‘In ogenschouw’ hield, zal ook als een blok voor de essayist Oek de Jong vallen. Want net als bij Barnes gaan de beschouwingen van De Jong nooit in het ijle zweven, ze bewandelen precies die dunne grens tussen leerrijk en toegankelijk. Zijn vertelstijl is daarbij glashelder, op het aforistische af (over succes: ‘een onophoudelijke confrontatie met het monster van ijdelheid’, over zijn ambacht: ‘romanschrijvers maken liefde mogelijk door te zien en niets onopgemerkt te laten’), terwijl zijn fijn gevoel voor humor de boel verteerbaar houdt (‘een matig beschreven auto-ongeluk op de snelweg staat me minder tegen dan een matig beschreven vrijpartij’). De schrijver heeft bovendien een neus voor interessante onderwerpen. In ‘Juichend jeugdvlees’ houdt hij een overtuigend pleidooi voor meer seks in de romankunst, een hiaat dat hij zelf al probeerde op te vullen met de pittige seksscènes in ‘Hokwerda’s kind’. In ‘God stierf in 1839’, over het ontstaan van de fotografie, fantaseert hij dan weer over afdrukken uit de prefotografische wereld – Socrates op zijn sterfbed in de Atheense gevangenis, Mozart aan de pianoforte, een vermoeide Napoleon na een veldslag. Het zijn vaak niet meer dan bedenkingen, beknopt uitgewerkt op enkele bladzijden, maar ze prikkelen de verbeelding.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: