Dimitri Verhulst - Spoo Pee Doo

, door ()

3
verhulst

Ook Verhulsts roeping is, althans hier, die van veel oude jazzmeesters: de polsslag van de grootstad nemen, en die slagader van beton en neon platknijpen tot ze onder de microscoop van de verteller past. Hier: een naamloze Verhulst-kloon die zich voorneemt om ‘het deze keer niet te laat te maken’, maar die vervolgens in trappisten en gin-tonics vliegt en die het leven alleen kan lijden als hij er gulzig in mag bijten. Eén roman, één nacht, één trip. ‘Tieten en bier.’

‘Spoo Pee Doo’, de tweede Verhulst op enkele weken tijd, werd tijdens een interview op Canvas samengevat als een roman over ‘de terreuraanslagen’, maar dat is te kort door de bocht. Personages en lezer leren halverwege de nacht inderdaad over een nieuwe terroristische aanslag – ‘het is alweer van dat, een aanslag op de luchthaven van Schiphol dit keer, het houdt niet op, het houdt niet op.’ Maar minder dan op de aanslag zelf zoomt ‘Spoo Pee Doo’ in op de impact van het horrornieuws op zij die niet rechtstreeks betrokken zijn. Met de bekende emotiepolonaise als gevolg: schok, onbestemd verdriet, honger naar details, relativering, gewenning. En daarna gaan leven en nacht gewoon verder.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: