- De Broekzakbibliotheek van Uitgeverij Cossee: David Grossman, J.M. Coetzee en Jane Gardam in pocketformaat

, door ()

Deel
De geheime brieven

Noblesse oblige, en dus beginnen we met J.M. Coetzee. De Zuid-Afrikaan won de Nobelprijs en twee Man Bookers, en die staan op zijn schouw netjes naast de titel die Humo en een panel van veertig Nederlandstalige schrijvers hem in 2015 gaven: Grootste Schrijver van Deze Tijd. Maar de Grootste levert meteen de poverste oogst op: drie microverhalen, waarvan twee helaas wat teleurstellend. ‘Een huis in Spanje’ is een vingeroefening, een vluchtige mijmering over een pruttelaar en zijn relatie met vastgoed: ik herken er Coetzee in, maar toch vooral de contouren en de tics nerveux. ‘Hij en zijn man’ onderzoekt wat er van de mens Robinson Crusoe is geworden wanneer hij, weg van zijn eiland, in de bewoonde wereld probeert te aarden. Geinige premisse die – gulle, warm aanzwellende volzinnen ten spijt – alweer niet kan beklijven. Online vat één Coetzee-fan de twee verhalen kernachtig samen met: ‘a bit shit’. Het titelverhaal intrigeert gelukkig wél: ‘Nietverloren’ is een poëtische verkenning van zijn relatie met de Karoo, de halfwoestijn waar Coetzee, die al jaren in Australië woont, nog diepe wortels heeft.

Nee, dan plukte de bloemlezer raker bij Jane Gardam, op haar 89ste de Great Old van de Britse naoorlogse literatuur. Haar broekzakboekje bevat twee mooie, statige verhalen. ‘De mensen van Privilege Hill’ komt uit een collectie die in 2007 meedong naar de National Short Story Award. Sir Edward Feathers, een stokoude ex-rechter en geliefd Gardam-personage, figureert in een slimme, smakelijk vertelde sketch over een sociale nachtmerrie: wanneer op een lunchfeestje de beloofde eregast niet opdaagt, gaat het gezelschap aan de geestelijke gezondheid van de gastvrouw twijfelen. Minder dan veertig pagina’s, goed voor drie lachstuipen: not miss! In Gardams ‘De geheime brieven’ (oorspronkelijk: ‘The Sidmouth Letters’) is Shorty Shenfold een beruchte literaire wetenschapper die een lot ongeopende brieven van Jane Austen aan een onbekende minnaar op het spoor komt en de scoop van het jaar ruikt. Flinterdunne premisse, maar Gardam kan er mooi uitgeronde personages in kwijt, een fijngeborstelde ode aan Austen én – oorspronkelijk gepubliceerd in 1980, maar aanstekelijk actueel – een (beschaafd) vlammend hekelschrift aan de moderne tijd en zijn stuitende gebrek aan sense and sensibility. De twee Gardamverhalen zijn – van de double-breasted pakken tot de thee met Christmas pudding-smaak – Britser dan the Queen’s knickers, en twee keer a damn good read.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan