Paul Banks - Banks

, door ()

Deel
Paul Banks

Het waren vooral de enigszins aan elkaar verwante grafstemmen van Tom Smith en Paul Banks die tegen elkaar werden uitgespeeld, en het hoeft niet gezegd dat het Britse popjournaille aan de kant stond van ‘hun’ Editors. Liever Britten dan Amerikanen, liever podiumgestes en meezingers dan donker en sexy - what’s new? Maar het is natuurlijk niet de schuld van een handvol NME-journalisten dat Editors Werchter 2013 afsluiten en dat Interpol intussen zo goed als vergeten is, zelfs door hun fans. Van Editors heb ik nooit gehouden, maar die groep heeft wél de muziek op de eerste plaats gezet, terwijl de New Yorkers het de voorbije jaren aardig verknalden door egotripperij en aanhoudend gekibbel.

Het heeft nooit geboterd tussen Paul Banks en bassist/sympathieke aandachtshoer Carlos Dengler, maar er was een tijd dat die onderlinge spanning wel voor vuurwerk zorgde. Sinds Carlos D. in 2010 opstapte, wist de groep nog geen waardige opvolger te vinden. Bovendien lijdt Interpol al sinds ‘Our Love to Admire’ uit 2007 aan (in hun geval misplaatste) stadionambities - noem het de Muse-ziekte, of anders wel de Kings of Leon-epidemie. ‘Our Love...’ en vooral ‘Interpol’, de laatste, bezweken op verschillende plaatsen onder de arrangementen, en onder al die krullen scholen niet per se sterkere songs. Ze wilden van een volle AB meteen doorstoten naar een uitverkocht Vorst, terwijl ze nog geen Lotto-Arena kunnen vullen. Dat is trouwens bedoeld als compliment: de groep was gewoon nooit bedoeld als biertjes & petjes-festivalband.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: