Magnus - Where Neon Goes to Die

, door ()

17
Where Neon Goes to Die

Eerste beluistering: de songs op ‘Where Neon Goes to Die’ zijn niet wat je verwacht of hoopt als Magnus’ vorige – ‘The Body Gave You Everything’, hun spastische grootstadsjazzkroniek van tien jaar terug – nog steeds een plaat is die je koestert. Wat Barman en Bolland anno 2014 over hun songs smeren, lijkt op trucs die te veel óp- en te licht uitvallen. Aan spielereirijmen als ‘No offense if you can’t dance / My friends, in the weekends / enzovoort’ blijf je langer haken dan goed is. En Selah Sue werkt op ‘Everybody Loves Repetition’ niet alleen op gemoed en benen, maar ook en vooral op de zenuwen.

Zesde luisterbeurt: de songs op ‘Where Neon Goes to Die’ klinken alsof ze al vijf jaar oud zijn, maar nog steeds graag bijdetijds zouden zijn. We horen dat de plaat een broertje is van Magnus’ debuut, maar dan zoals ‘Vantage Point’ er één is van ‘The Ideal Crash’. De verschillende lagen van ‘Future Postponed’ schuiven op hun plaats, de bijbehorende groove onder je huid. ‘Catlike’ is een goeie song, eentje die in een vorig leven op Gorillaz’ ‘Plastic Beach’ stond, en een hit in wording lijkt. Software doet de stem van Barman op die van een dikke neger lijken: we noteren dat voorzichtig bij de pluspunten.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: