Giorgio Moroder - Déjà Vu

, door ()

2
SQ

Meer nog: high fives, confettikanonnen en, euh, chocoladefondue à volonté voor de übersympathieke Tiroler wiens jeugdige dagdromen van een grootse en meeslepende muzikale carrière door Daft Punk verklankt werden in het beste nummer op ‘Random Access Memories’. Schamperen over ‘Take My Breath Away’ van Berlin of ‘Flashdance... What a Feeling’ van Irene Cara, twee wereldhits waar onze favoriete Hansjörg de hand in had? Niet voordat we zélf een Oscar winnen voor een song die kant-en-klaar uit onze hitmachine kwam rollen.

Maar over ‘Déjà Vu’, zijn eerste studioplaat sinds 1985, hoeft u ons de bek niet open te breken: ’t is een collectie opgewarmde dancehitjes van dertien in een dozijn, gefreesd en gepolijst en opgeblonken om maximaal effect te scoren bij lui wier hart sneller gaat slaan bij élk nummer waar een samengebalde fabrieksbeat onder gemonteerd werd – u herkent ze overigens aan de hashtag ‘gaanmetdiebanaan’ die ze steevast in hun tweets smokkelen. De stemmen-cast oogt nochtans spectaculair: Kylie Minogue, Britney Spears, Kelis en Sia alsook jonger popdivamateriaal als Charli XCX en Foxes. Maar monteer een hele of een halve diva onder een dancestinker en het blijft een dance-stinker – alleszins iets waarvoor wij niet snel genoeg naar de skiptoets kunnen tasten. Nee, dan de opzwepende dancepoptracks die Robyn in d’r eentje en met Röyksopp maakte, of de met testosteron en pils overgoten feeststampers van Major Lazer.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: