Beirut - No No No

, door ()

1
No No No

Het resultaat van Zach z’n queeste heet ‘No No No’: een titel waar je veel in kan lezen. Maar wie hoopt op rauwe bekentenissen en het onverdoofd dichtnaaien van wonden, is eraan voor de moeite. Net zoals Beirut altijd ook een hoofdstad zal zijn, blijft het ook een garantie op riante zigeunerdeuntjes. Al is Condon dan geboren in het stoffige New Mexico.

Openingsdans ‘Gibraltar’ heeft het Oost-Europese geluid dat we kenden van ‘Gulag Orkestar’ of ‘The Flying Club Cup’, maar dan wel met het gepolijste oppervlak van ‘The Rip Tide’ – zijn ‘Amerikaanse plaat’. ‘August Holland’ doet hetzelfde een-tweetje: het weemoedig meanderende stemmenwerk van de vroegere platen, maar de muziek kiest meer dan ooit richting: immer geradeaus. Schuren doet het niet echt – misschien heeft het feit dat Condon tijdens zijn zoektocht naar zichzelf toevallig ook opnieuw op de liefde stootte één en ander gladgestreken. En toch: wie luistert, hoort nog de besognes die aan de grondslag lagen. In het van karakteristieke koperblazers voorziene titelnummer bijvoorbeeld – ‘If we don’t go now, we won’t get very far / Don’t know the first thing about who you are’ – en in het weemoedige maar dappere slepen van ‘Pacheco’.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: