Slow Club - Yeah So

, door ()

Deel
5957_catalogue_10026_detail.jpg

Het is verleidelijk om m/v-duo's maar meteen bij de pioniers The White Stripes onder te brengen, zeker als zij (Rebecca Taylor) de (upright-)drums en andere percussie voor haar rekening neemt (en dat met veel vuur), en hij (Charles Watson) de snaren betokkelt. Maar met de garagesound van Meg & Jack heeft Slow Club weinig gemeen.

We horen wel een boel andere invloeden, door het jonge koppel met zwier en elegantie in hun liedjes verwerkt. De uitbundige samenzang van (Amerikaanse) labelgenoten Tilly and the Wall bijvoorbeeld, de newwavepop van goeie ouwe Blondie, de onschuld van de sixties girlgroups uit de Phil Spector-stal. Elders krinkelt pure pop for now people op, schemert Britfolk door, of zweemt een song zelfs naar country - en dat terwijl er geen dobro, pedal steel of fiddle aan te pas komt. We zien in gedachten ook wijlen John Lennon instemmend naar de twee jonkies knikken: 'There Is No Good Way to Say I'm Leaving You' had zo op zijn eerste soloplaat gekund - die pianoklank!

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: