Blackie And The Oohoos - Lacuna

, door ()

15
Lacuna

De melodieën van Martha en Loesje Maieu klinken op ‘Lacuna’ nog altijd dwingend en bedwelmend, hun zanglijnen als vanouds honingzoet en catchy (check de ah-ah-ah-ah-ah-ah’s in single ‘Little Jewel’). Maar het Antwerpse viertal klonk nooit avontuurlijker: Alfredo Bravo drumt even zwierig als precies (‘Hero’), Milan Warmoeskerken laat zijn gitaar desolaat door ‘Black Sand Beach’ echoën, de orgels van de zusjes zoemen diep door (‘Lost Plane’) of plakken duizelingwekkend hoog tegen het uitspansel (‘In Silence’). Drumcomputers, bas en elektronica dwarrelen door en over elkaar heen in ‘The Girl’, terwijl er onrust schuilt in de drums en keyboards van het geweldige en bepaald unheimliche ‘Golden Rain’. Het instrumentale ‘Aphexy’ doet vaag oosters aan, de groove in ‘In Silence’ is hoekig, maar verleidelijk.

Net zoals bij die andere sirenes van hierboven, verkiezen wij korte tripjes naar ‘Lacuna’-land – twee of drie songs per keer. Maar we keren wel váák terug naar deze plaat, die voortdurend twijfelt tussen betovering en dreiging, maar uiteindelijk toch vooral als Blackie And The Oohoos klinkt – en als niets of niemand anders.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: