U2 - No Line on the Horizon

, door ()

Deel
5724_catalogue_9420_detail.jpg

Het begon, zoals zo vaak bij Bono en co., met een valse start. In de zomer van 2006 doken ze, belust op een nieuw elan na het behoudsgezinde een-tweetje 'All That You Can't Leave Behind' en 'How to Dismantle an Atomic Bomb', de studio in met Rick Rubin, de koning Midas der knoppendraaiers. Veel meer dan de aardige poging 'Window in the Skies' (te koop op '18 Singles') kwam er niet van. Rubin wilde U2 rücksichtslos laten rocken, maar U2 wilde méér: van kleur verschieten! Wild vertakken! En dus rinkelde het op een goeie dag bij Brian Eno en Daniel Lanois, architecten van de baanbrekers 'The Unforgettable Fire' ('84), 'The Joshua Tree' ('87) en 'Achtung Baby' ('91). Een zomer later zaten ze met z'n allen te jammen op de koer van een afgehuurde riad in Fez, Marokko - wachtend tot, met de woorden van de zanger, God binnenwandelde.

Daarna pendelden ze (God achterna?) nog tussen New York, Zuid-Frankrijk en thuishaven Dublin, en toen eind 2008 in Londen de laatste riff op band belandde, was oudgediende Steve Lillywhite mee aan boord als coproducer en had het kind een naam: 'No Line on the Horizon' verwijst naar het moment van de dag dat Bono de zee en de hemel vanuit zijn raam in Bray naadloos in elkaar kan zien overlopen. Hetzelfde fenomeen op de hoesfoto, een shot van het Bodenmeer door Hiroshi Sugimoto: magistraal gaat die van donker naar licht. Net als, u raadt het al, de nieuwe U2 zélf, waarop je met een beetje verbeelding een heel etmaal kunt horen verstrijken, van ochtend tot ochtend, terwijl de scheppers in elf sessies akoestisch, elektrisch en eclectisch al je zinnen bespelen.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: