Astronaute - Astronaute

, door ()

2
vrijbeeld

Ze had toen de ondankbare taak het bal alleen te openen, terwijl de binnendruppelende bezoekers vooralsnog meer zin hadden in babbelen dan in haar pure, akoestische songs. Jammer voor hen, want Devreese heeft een fraaie stem, ze klinkt een beetje als het normaal gebleven derde CocoRosie-zusje. Twee minuutjes heeft ze slechts nodig om van opener ‘Promise’ een staalkaart van haar kunnen te maken. De tweede stem in ‘Frozen on the Inside’ werkt keer op keer beter, en ook ‘Losing Faith’ is een heel mooie song. Wel enigszins problematisch, is dat haar debuut niet erg dynamisch is – platte geesten zouden de tweede helft misschien ronduit saai noemen. Zover gaan we niet, maar: een kleine extra toets zou wonderen kunnen doen.

De andere loot aan de boom is Astronaute, een project van Myrthe Luyten. Ook bij Luyten is de stem het eerste wat opvalt: die is namelijk niet uitgesproken vrouwelijk of mannelijk, en dat werkt wel verfrissend. De muziek zit dan weer aan de folky kant van americana, denk aan een verbondje tussen Low in een milde bui en Bon Iver zonder al te veel liefdesverdriet. Of misschien wel gewoon aan labelgenoten Isbells. Het toffe aan Astronaute: ze durven de muziek al eens een fikse tijd voor zichzelf te laten spreken – luister bijvoorbeeld eens hoe ‘Ruins in Blue’ opeens de doldrums in gestuurd wordt. Ook is Luyten een slimme bandleidster: in de titeltrack mogen de drums op de voorgrond, een tweede stem tilt het refrein naar een hoger plan. Net zo min als dat van Eyemèr, is het debuut van Astronaute een spectaculair vernieuwend geheel. Maar fijne plaatjes als ‘Petrichor’ zullen ons altijd verblijden tijdens het paasontbijt of een zondagse autorit. Noem ons oud geboren, maar kabbelen is soms ook prettig.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: