The Cure - 4:13 Dream

, door ()

Deel
5539_catalogue_8965_detail.jpg

Het is bon ton geworden om, glaasje wijnazijn in de hand, te zeuren dat Robert Smith zijn marbles heeft verloren, dat Simon Gallup de seks uit zijn basgitaar heeft laten sijpelen en dat The Cure, kortom, niet meer is wat ze ons ooit, de hand om de linkertepel gekruld, beloofd hadden altijd te zullen blijven.

Aan zoveel cynisme mag direct een einde komen, want ondanks de voorhoedegevechten tussen Smith en zijn platenmaatschappij en in weerwil van producer Keith Uddins track record (Atomic Kitten, Blue en Emma Baby Spice Bunton) is '4: 13 Dream' allesbehalve een sof geworden. Hij klinkt spannender dan 'Wild Mood Swings' (1996), overtuigender dan 'Bloodflowers' (2000) en oneindig veel beter dan 'The Cure' (2004) - wat maakt dat we de échte opvolger van 'Wish' (1992), de laatste Cure-classic, in onze pollen hebben! Het vergt wel wat inspanning om dat te horen: '4: 13 Dream' is een koppige ajuin die zijn rokken heel lang gesloten houdt. Te moeilijk, valt te vrezen, voor het TMF-grut, dat sowieso al niemand van boven de dertig vertrouwt (Smith wordt volgend jaar vijftig). Te moeilijk misschien ook voor alle fans die alleen nog bij de hoogtepunten van weleer zweren.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: