The Raveonettes - Lust Lust Lust

, door ()

Deel
4544_catalogue_7180_detail.jpg

Net als op hun vorige platen doen The Raveonettes op 'Lust Lust Lust' geen enkele moeite om hun invloeden te verbergen. Integendeel zelfs, ze worden er vingerdik bovenop gelegd: uit zowat elke song klinkt een beate bewondering voor Phil Spector, én voor de twaaang van Duane Eddy's gitaar, voor The Velvet Underground (die mét Nico), voor The Jesus and Mary Chain, voor Dick Dale en voor de goede oude Nilfisk-stofzuiger. Geen probleem voor ons, want toevallig behoren al die muzikanten ook tot ónze absolute favorieten, en over de vraag hoe ons honk er zonder een Nilfisk bij zou liggen, durven we zelfs niet na te denken. Overigens deed The Jesus and Mary Chain ook niks anders dan creatief jatten bij The Velvet Underground en Phil Spector, die het op hun beurt allemaal weer ergens anders gepikt hadden: zo werkt popmuziek nu eenmaal, folks.

Wat telt is dat Sune Rose Wagner de kunst van het popsongschrijven verstaat, en dat Sharin Foo (zo ziet onze droomvrouw er dus uit) weet hoe ze die songs geloofwaardig moet brengen. Voorbeelden daarvan genoeg op deze 'Lust Lust Lust': zie de uitmuntende openingstrack 'Aly, Walk with Me', of het raak getitelde 'Lust', of 'Black Satin', of 'Expelled from Love', of het zeer fraai geijlde 'With My Eyes Closed', allemaal van die liedjes zoals we ze graag hebben: met een intro, strofes en een solo, en daartussenin een refrein dat de hele dag in je hoofd blijft spoken. Het absolute en heerlijke hoogtepunt heet 'Sad Transmission': een bitterzoete, volstrekt onweerstaanbare Motown-song, maar dan met een door een stofzuiger gejaagde klank. 'The Beat Dies' ten slotte is een verwrongen lovesong die klinkt als iets tussen een slaapliedje en een dodenmars in: het perfecte slotakkoord voor een uitstekend plaatje.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: