The Traveling Wilburys - The Traveling Wilburys Collection

, door ()

Deel
4185_catalogue_6610_detail.jpg

Het beviel de heren én Harrisons platenmaatschappij zo goed dat het geen flipside maar een complete langspeelplaat werd, en weldra ook een standaardwerk waarvan er wereldwijd ruim vijf miljoen stuks verkocht werden. Het Amerikaanse Rolling Stone stemde de plaat rond de eeuwwisseling zelfs in zijn '100 Best Albums of All Time', en gelijk hadden ze. De heren van stand namen als nom de plume The Traveling Wilburys aan en herdoopten zich tot de halfbroers Nelson (GH), Lefty (RO), Lucky (BD), Charlie T. (TP) en Otis (JL), zelfverklaarde telgen van Charles Truscott Wilbury Sr. Ja, er mocht toen nog gelachen worden - zie ook het vrolijke cd-boekje bij deze heruitgave.

Bijna twintig jaar en twee doden (GH, RO) later spat de onbekommerde leut nog even ongegeneerd van 'The Traveling Wilburys Volume 1' af, een collectie tietenswingers en kandidaat-singlehits om ouwerwets 'u' tegen te zeggen. De lijvige overeenkomsten, vuistdikke stapels contracten, dure advocatenkantoren en botsende ego's die bij zulke sterrenreünies doorgaans komen kijken, werden met de glimlach opzijgeschoven voor datgene wat de heren het liefste deden en het beste konden: goeie & complexloze rock-'n-roll maken, zonder enig gehannes. En waarover ging het in de liedjes? Over die van ons zoals het beeldrijk omschreven werd in Humo 2565 van 3 november 1989 (herlees de recensie in het archief op de Humo-site). Mannen over vrouwen: het levert nog altijd de mooiste resultaten op. En of het swingde! Ene (gm) zou later in zijn lijfblad bekennen: 'Het was een plaat die deze meneer keer op keer moeiteloos tot vrolijk hakkenstampen vermocht te verleiden, wat normaliter slechts is weggelegd voor goed zichtbaar, bovendien nagenoeg stilzittend ongedierte op de keukenvloer'. Hoofdredacteurs van weekbladen mochten toen nog ongeremd aan geestesverruimende middelen zitten.

Vandaag als 'The Traveling Wilburys Collection' in een luxueus digipack heruitgebracht: die magistrale 'Volume 1'-plaat plus zijn iets mindere opvolger van een jaar later, 'Volume 3' (drie, jawel, een typisch Harrison-grapje). Kort na de release van 'Volume 1' was Roy Orbison overleden, en dat scheelde: zijn snik werd node gemist. Toch stonden er ook op 'Volume 3' nog genoeg hoogtepunten om er een aanrader van te maken - herlees maar eens de (gm)-recensie op de site. En mooi meegenomen: voor deze heruitgave werd de schitterende, nagenoeg onvindbare single 'Nobody's Child/Runaway' als bonus track aan de plaat toegevoegd. Doe daar nog een dvd bij (met de documentaire 'The True History of the Traveling Wilburys' van regisseur Nelson Wilbury aka George Harrison, en vijf videoclips die zelden te zien zijn geweest - zoals het zotte 'Wilbury Twist') en u begrijpt: het maximum der sterren was gauw gegeven. In Groot-Brittannië en de VS stoomde 'The Traveling Wilburys Collection' metéén weer naar de hoogste regionen van de hitlijsten. Welaan België: laat u niet kennen!

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: