Jon Hopkins - Singularity

, door ()

12
A1

Sirenegeluiden worden opgehapt door beats even elegant als die van Four Tet. In elke minimale beweging zit souplesse. Aan de maximale kant valt niet alleen de machtige opbouw op, de verschillende geluiden vormen ook een 3D-ruimte, één die niet is volgestouwd. De paardenkracht is soms die van grote acts, op de climaxen van ‘Everything Connected’ kan je een halve wei doen hupsen. Ergens gelezen: de toonhoogte van Hopkins’ kinderpiano en die van de sferische elektronica zijn zo anders dat hij ze niet bij mekaar kan brengen. En toch is ‘Emerald Rush’ – zuchtjes, snikken en kleine beetjes stem tussen de knetterbeats – niet volledig zonder de piano-intro. In ‘Echo Dissolve’ valt de cinematografische weelde weg. ‘Neon Pattern Drum’ begint als een slecht ontkalkt koffiezetapparaat. In ‘Feel First Life’ dijen koorstemmen uit als het heelal. In ‘COSM’ zitten in de kleinste piepgeluidjes halve melodieën – de sfeer is verwant aan die van de door Hopkins geleverde eerste 40 seconden van ‘Life in Technicolor’ van Coldplay. En zo neemt hij ons weer mee naar boven, via omwegen naar nog andere opengelaten deuren, door het stil te maken, omzichtig én indringend te klinken, en ons te betoveren met zijn speciaal voor ‘Luminous Beings’ opgespaarde, beste en meest verfijnde beats. Knap!

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: