Big Red Machine - Big Red Machine

, door ()

6
vrij

Het manusje-van-alles van The National had een halve song geschreven – eigenlijk het skelet van een idee voor een song – en vroeg aan de man van Bon Iver om die af te werken. De twee hadden elkaar nog nooit ontmoet. Het was het jaar na ‘Boxer’ en ‘For Emma, Forever Ago’, twee doorbraakplaten van het zuiverste pompwater. De song, ‘Big Red Machine’, belandde op ‘Dark Was the Night’, een (uitstekende) compilatieplaat voor het goede doel.

De afgelopen jaren werkten de twee, intussen goede vrienden, tussen de bedrijven aan een plaat met dezelfde titel als de song, een glorieuze smeltkroes van invloeden.

Het is koekenbak vanaf de openingstrack. ‘Deep Green’ begint met een kille Thom Yorke-beat, maar bloeit open tot iets héél knaps. Op YouTube schreef iemand: ‘Song van het jaar! Telkens als ik luister, voel ik me tegelijk jonger én ouder worden.’ Dat vat het perfect samen. Want ondanks (of dankzij) alle blieps, tuuts en hakkelende breakbeats die Vernon onder het nummer stopt, klinkt het zo authentiek dat je het er – en we schrijven dit in onze onderbroek – zowaar wárm van krijgt. Een pure, ambachtelijke en daardoor ouderwets aandoende song, gewikkeld in een nieuw, zinderend geluid. Die vlieger gaat een plaat lang voor bijna alle tracks op.

‘Big Red Machine’ is, behalve van Dessner en Vernon, ook van het zogenaamde PEOPLE-collectief. Een groepje innig samenwerkende muzikale vrienden (waaronder Lisa Hannigan, Richard Reed Parry van Arcade Fire en Phoebe Bridgers) die af en toe aan elkaars muziek meewerken, en ook aan deze plaat. Maar ‘Big Red Machine’ klinkt geen momént als een popquiz, als een soep waarrond te veel koks stonden. Het is géén zoekplaatje geworden met halve ideeën, interessantigheden en puzzels waarbij de luisteraar zelf nog de cijfertjes moet verbinden. Er staan echte songs op deze plaat, en ze laten je regelmatig iets vóélen.

Ontroering en verstilling, in de postmoderne gospel ‘Hymnostic’. En euforie, in ‘Forest Green’. Of luister naar het tot vreemde danspasjes uitnodigende ‘Air Stryp’, naar het fragiele ‘OMDB’, naar de Paul Simon-vibe in ‘Gratitude’, en naar ‘Lyla’, dat tegendraads begint maar een smeuïg zachte soulkern heeft.

Alleen in ‘I Won’t Run from It’ zijn ze mij even kwijt. Welgeteld een halve minuut, tijdens een flauwige intro. ‘Melt’ is daarna de perfecte afsluiter. De track doet aan Bruce Springsteen én aan Peter Gabriel denken, maar ook aan pakweg Yeasayer en Arcade Fire – een machtige, tot in onze diepste vezels voor opwinding zorgende combinatie die je ertoe aanzet de plaat meteen opnieuw op te zetten. En nog eens.

Als u deze week naar één plaat wilt luisteren van een band waarvan u nog nooit gehoord had, is ‘Big Red Machine’ geen bescheten keuze.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: