The Bony King Of Nowhere - Silent Days

, door ()

8
vrijbeeld

Na ‘Wild Flowers’ uit 2015 belandde hij in een artistieke impasse, vond hij dat hij in een doodlopend straatje zat, wist hij niet in welke richting een uitweg te zoeken. Hij kocht een caravan, parkeerde die maandenlang op het platteland met zichzelf erin, en piekerde een eind weg. Een ijskoude winter en een breuk met zijn vrouw deden de rest. ‘Silent Days’ is een break-upplaat in een hoes vol takken in Delfts blauw, die zich afspeelt in een sonische wereld die we van Vanparys nog niet kenden. Brede arrangementen, gedetailleerde soundscapes, opmerkelijk geproducete drums, en sologitaren die zich het ene moment op de achtergrond bezighouden, en het andere moment op je tenen komen staan. Denk aan de wereld van The War On Drugs en Kurt Vile, en u bent een heel eind. Die invloeden sijpelen ook door in de lyriek van Vanparys. Als hij in opener ‘Going Out’ zingt ‘I’m struggling you know sometimes when I’m alone / I wish I could just disappear’, dan zit er in de manier waarop hij ‘disappear’ eruit wringt evenveel War On Drugs als in de hele rest van het arrangement.

Maar het geeft niet, Vanparys heeft pijn aan het hart, en vergeef het hem maar dat hij zich helemaal blootgeeft in het harnas van een ander. En gaandeweg, hoe meer ‘Silent Days’ aan je ribben gaat kleven, hoe meer je ook gaat vinden dat het gewoon zijn sound is. Omdat het zíjn songs zijn, en die komen vanuit een ziel die pijn uitschreeuwt maar schoonheid zaait.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: