Bob Dylan - More Blood, More Tracks – The Bootleg Series Vol. 14

, door ()

34

Bekijk de 'unboxing'-video met Marc Didden onderaan de recensie.

Dat bed stond in een houten huis en dat huis, waarop wij pasten, bevond zich aan de stille slingerweg die het dorp Lancaster, New Hampshire verbond met het majestueuze White Mountains National Park. Na de koffie begaf ik mij op een dag naar de plaatselijke drugstore en daar trof ik in een kist naast de kassa de nieuwe Dylan aan, helemaal vers geperst. Drie uur later zat ik bij de houtstoof, met een glas bourbon in de hand, terwijl op de platenspeler ‘Blood on the Tracks’ voor het eerst in mijn leven begon te spinnen. En na tien seconden, of het precieze moment waarop Dylan zijn tanden in ‘Tangled Up in Blue’ zette, wist ik het al zeker: ‘Masterpiece.’ Ik heb ‘Blood’ meteen uitgeluisterd, en nog eens, en nog eens, en zo de hele winter door, tot het thuisland en de slavenarbeid bij de redactie van dit geweldige weekblad mij terugriepen.

Dat is allemaal 44 jaar geleden. Die katten zijn ondertussen dood, en ik drink al jaren geen bourbon meer. Maar de vrouw is er nog, alsook het originele exemplaar van ‘Blood on the Tracks’, dat nog niet versleten is en dat ik werkelijk nooit moe zal worden. Ik voel nog steeds bewondering voor ieder woord dat Dylan toen geschreven heeft, voor hoe hij elk van zijn diverse stemmen helemaal ten dienste stelt van het lied dat aan de orde is en voor het buitenaardse gitaarspel, dat zich tijdens al die prachtige songs als een vreemdsoortig spinsel rond je nek gaat weven tot je alleen nog met omsnoerde stem kunt uitbrengen: ‘Masterpiece.’

Nu bezorgt Dylan ons een flink uit de kluiten gewassen dubbele cd, alsook een luxueuze cd-box (nummer 14 van ‘The Bootleg Series’), die allebei ‘More Blood, More Tracks’ heten en in het lang of het kort de wordingsgeschiedenis van Dylans beste plaat documenteren. Ik bracht er de afgelopen week mee door en genoot als onversneden fan voluit van de vaak werkelijk fascinerende kladwerken, vroege versies, verworpen pogingen of alternatieve lezingen van klasbakken als ‘If You See Her, Say Hello’, ‘Shelter from the Storm’, ‘Meet Me in the Morning’, ‘You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go’ en het steeds maar boosaardiger wordende ‘Idiot Wind’. We komen ook verloren schapen tegen als ‘Up to Me’ of ‘Call Letter Blues’, die altijd op de originele plaat hadden moeten staan. Waarvoor dank. De box biedt behalve zes prachtige cd’s ook twee fraaie boekwerken, waarvan eentje geïllustreerd is met talrijke stories in the press, materiaal dat wereldwijd rond de toenmalige Bob is verschenen. En, toch een meer dan leuk detail: tussen al die memorabilia staat ook een prachtige cover van dit prachtige blad te blinken.

‘Blood’ wordt vaak Dylans break-upplaat genoemd, maar aan ‘Buckets of Rain’, de afsluiter van de originele lp, hoor je toch heel hard dat hoop inderdaad doet leven en dat liefde alweer om de hoek loert. Bimbam de klokken voor Bob. En had ik het al gezegd? Masterpiece.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: