Farai - Rebirth

, door ()

11

In dat milieu komt Farai binnen als een sterk aanzettende mistral in een muffe stationsplee. ‘Rebirth’ klinkt namelijk als een state of the nation met veiligheidsspelden door de bilspleet. Een swingende, maar harde aanklacht. Het antwoord van de straat en de verkeerd begrepen misfits op de elitaire, wereldvreemde politici die het land naar de kloten helpen, in de vorm van post- en andere punk. ‘Rebirth’ is het jongere, vuilere en minder nostalgische zusje van ‘Merrie Land’ van The Good, The Bad & The Queen.

Farai is een duo: de Brits-Zimbabwaanse Farai Bukowski-Bouquet (een naam als een bar) en Basil Anthony Harewood Jnr, alias TONE. Ze hebben elkaar ontmoet op een plein in het Oost-Londense Dalston, waarna ze diezelfde dag nog samen nummers begonnen te schrijven en op te nemen. Zij was jaren eerder in zingen geïnteresseerd geraakt toen haar burn-out was genezen met muziektherapie.

In ‘This Is England’ verheft ze schuimbekken tot een kunstvorm: ‘Theresa May! Do you know how it feels to count days and hours till payday?’ De song heeft muzikaal geen solsleutel gemeen met Donald Glovers ‘This Is America’, maar zet even pertinent de barre toon van 2018. Verder past haar huiggeluid behalve bij politieke statements ook bij kampvuur- (‘Talula’) en clubmuziek (‘Love Disease’).

‘Punk Champagne’ is hun ‘Cigarettes & Alcohol’: beginselverklaring, meezinger, instantklassieker. Wie thuis zelf aan de punkchampagne wil, kan prosecco mengen met buckfast wine: amper te zuipen, met cafeïne verrijkte working class-porto uit Engeland. Crémant of een bruine van Grimbergen kan ook.

Het kaalgeslagen, ironische ‘Lizzy’ heeft een tekst waar Johnny Rotten royalty’s voor zou mogen ontvangen – ‘God bless Elizabeth / AKA Lizzy / God bless the Queen!’ – maar die Bukowski-Bouquet zich mooi eigen maakt. Zelfverzekerd, maar niet zelfingenomen. Karikaturaal, maar niet cynisch. In ‘Secret Gardens’ toont ze dat ze – ‘I’m the prey / You are the lonely hunter’ – ze wel alle vijf heeft, maar dat ze achterstevoren werken. En ‘Radiant Child’ is een beest van een slotsong, een ongefilterde lap wave waarin Farai de kraaien uit het dak gilt en de jaren 80 uit het plafond komen gedruppeld.

‘Rebirth’ werd opgenomen in een homestudio – lees: in Harewoods slaapkamer, naast de Kleenexdoekjes. Volgens de groep zijn de muren daar van karton gemaakt en hebben ze de meeste songs daarom in amper twee takes opgenomen. ‘Eén take meer en de buren belden de politie.’ Hun platenfirma schrijft: ‘Voor fans van King Krule, Sleaford Mods, Young Fathers, Mica Levi, Tirzah en Mount Kimbie.’ Doe daar nog Kate Tempest en Suicide bij en vergeet die namen daarna weer, want Farai is something else.

Het is onbegrijpelijk en doodzonde dat Farai geen tournee heeft gepland, want hun muziek is gemáákt om door een paar honderd schorre kelen meegezongen te worden. Maar wie klaagt, die zaagt.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: