Better Oblivion Community Center - Better Oblivion Community Center

, door ()

11

Oberst zong mee op ‘Would You Rather’ van Bridgers’ debuutplaat ‘Stranger in the Alps’ (2017), Bridgers deed hetzelfde op ‘LAX’ van Oberst, en nu is er ‘Better Oblivion Community Center’, een plaat die ze op bewonderenswaardige wijze geheim wisten te houden: tot een week vóór de release leverde ‘Better Oblivion Community Center’ welgeteld één zoekresultaat op.

Eén minuut en tien seconden hebben de twee nodig om de noodzaak van een uitgebreidere samenwerking aan te tonen: dan begint het refrein van ‘Didn’t Know What I Was in For’. Er gebeurt iets, en ook al is het niet meteen duidelijk wat, als je iets anders aan het doen was, stop je daar meteen mee. Blenden is niet het juiste woord. De stemmen van Oberst en Bridgers lijken hand in hand te lopen en een derde stem te verwekken die mag meezingen. ’t Is een wonderschone song die de debatten opent, met openingsregels van Bridgers die de verbeelding de sporen geven: ‘My telephone it doesn’t have a camera / If it did I’d take a picture of myself / A picture of the water / And the man on the off-ramp / Holding up a sign that’s asking me for help’. Hypothetische selfie voor gevorderden.

De ruggengraat van ‘Better Oblivion Community Center’ is akoestisch, maar in elke song vallen er elektrische uitspattingen te rapen, en dan is het fijn als je Carla Azar (drums bij Autolux en Jack White) en gitarist Nick Zinner van Yeah Yeah Yeahs ter beschikking hebt.

De songs zijn goed, de zweem van ongedwongenheid is ontroerend. ‘It’s impossible to count,’ zegt Oberst alvorens toch een poging te doen en ‘Sleepwalkin’’ af te tellen, een song die vertraagt nog voor ze begonnen is. De meest meezing- en dansbare song is ‘Dylan Thomas’ (naar de befaamde Welshe dichter en drinkmachine), de tederste melancholie is te vinden in ‘Chesapeake’ (u mag in de tekst zelf op zoek gaan naar de songtitels van The Replacements en Guns N’ Roses), en ‘My City’ heeft het pleit al gewonnen met het doodeenvoudige maar superefficiënte gitaarloopje dat de song opent.

Waar de meeste platen dezer dagen naar het einde toe verwateren, steken Oberst en Bridgers een paar tandjes bij. ‘Forest Lawn’ is een als metafoor verpakte wandeling op het mooiste kerkhof van Los Angeles, ‘Big Black Heart’ een bedrieglijk kabbelend liefdesliedje tot een woeste gitaar (denk Strand of Oaks met een handvol xtc-tabletten achter de kiezen) de boel aan stukken komt scheuren.

Na amper 37 minuten zit ‘Better Oblivion Community Center’ erop en heb je zin in nog eens. Plaat van de maand!

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: