Ariana Grande - Thank U, Next

, door ()

7

Tussendoor werd ze in 2017 willens nillens de feniks van Manchester. En dan is er de Grande waaraan kosten zijn die niet terugbetaald worden door het ziekenfonds: de domme kalle die in een winkel aan andermans donuts gaat likken en debiele tattoos op haar hand laat zetten.

Wat de van oorsprong Italiaans-New Yorkse paardenstaart al zeker níét is: een zelfbedruipend eenmansbedrijfje. Achter de schermen wordt ze voor elke song strak gecoacht, en een heel team van onzichtbare songschrijvers (op deze plaat: gemiddeld tien per track) en producers (onder wie oude bekenden Max Martin en Tommy Brown) tilt haar ideetjes enkele niveaus hoger.

Het goeie nieuws is dat Grande, nog altijd maar 25, het voorbije jaar eindelijk een eigen geluid heeft gevonden, iets wat haar onderscheidt van de directe concurrentie – niet toevallig is dit haar allereerste plaat zonder featurings en duetten. Het begon al bij ‘Sweetener’, de plaat die ze zes maanden geleden uitbracht en die nu een opmaat blijkt te zijn voor het nog voldragener ‘Thank U, Next’. En zelf klinkt ze meer dan ooit als het tegennatuurlijke reeënjong van India.Arie en Alicia Keys.

‘NASA’ is het verslag van haar zoektocht naar meer ademruimte. ‘Bloodline’ begint met een krasse uitspraak van bomma Grande, en glijdt door in een soort hoempapa-trap. Afsluiter ‘Break Up with Your Girlfriend, I’m Bored’ koppelt een click track aan een *NSYNC-sample. En de prima titelsong – volgens Grande het geluid van langzaam champagnedronken worden met haar beste vrienden – kent u.

Het minst geïnspireerd klinkt ze in single ‘7 Rings’, een aamborstige pastiche van ‘My Favourite Things’ waarin een eind weg wordt gezeurd. Als Grande het in haar ster krijgt, is er geen behelpen aan.

Het betere werk komt ter hoogte van het trio ‘Make Up’, ‘Ghostin’ en ‘In My Head’. ‘Make Up’ is een prima popsong, en ook ‘In My Head’ is redelijk onweerstaanbaar: sinister sfeertje, pompend refrein. Alleen het gemompel op de achtergrond is er te veel aan. Dat laat ze gelukkig in haar binnenzak tijdens ‘Ghostin’, een openliggende zenuw van een song, waarin ze haar herinneringen aan en onverteerde gevoelens voor haar in augustus overleden ex Mac Miller de vrije loop laat.

Eindelijk is Grande sterk genoeg om haar invloeden te verwerken tot een goed gebonden soep van beats, donkere trap, luchtige pop en heel persoonlijke teksten, waardoor elk spoor van epigonisme vervliegt.

Op 30 augustus staat ze in het Sportpaleis. Het schijnt daar nogal een vaart te gaan met die tickets. 

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: