Drenge - Strange Creatures

, door ()

5

Helaas overlapte hun timing met die van Royal Blood: evenveel leden, evenveel lawaai. Even Brits ook, maar met iets Amerikaans. Royal Blood, het mag niemand verbazen, ging met de aandacht lopen.

Vier jaar hadden de broers nodig voor hun derde worp. Een eeuwigheid voor wie de dertig nog niet voorbij is. ‘We zijn matuurder geworden,’ zei Eoin in een interview. ‘We schrijven nu ook refreinen.’ Er stond geen (lacht) achter.

‘Strange Creatures’ begint met ‘Bonfire of the City Boys’, een monotone baslijn die onheil uitspelt in morse. Simpel, maar het soort simpelheid dat vechtpartijen kan doen beginnen met een omgestoten pint. ‘It started with a bang, smoke spilled out of the door / And sparks skipped across the pavement’. Niet gezongen maar meegedeeld, met bloeddoorlopen ogen die allebei knipogen naar The Fall. Dan: een lap lawaai. Geen refrein, maar dat maalt niet: wie jeugdige overmoed gebruikt als projectiel mikt altijd raak.

‘This Dance’ begint nog als Royal Blood, maar Eoin ontpopt zich halfweg tot Kele Okereke die in een parallel universum nog niet uitgekeken is op Bloc Party. ‘Autonomy’ paart Death From Above aan punkrock, maar wordt pas echt interessant als halfweg ook Tubeway Army-invloeden beginnen door te schemeren. ‘Teenage Love’ is dan weer qua synths, titel én zanglijn een niet onverdienstelijke Depeche Mode. Nee, de jaren 80 hebben ze bij Drenge niet meegemaakt, maar naar verluidt waren ze prachtig.

Sinds ‘Undertow’, de vorige, is Eoin z’n songschrijverspersona tegen het lijf gelopen: de buitenstaander. ‘There are millions of people out there / Fucking, fighting, eating and sleeping / And we are not one of them’, telt hij in ‘Bonfire of the City Boys’. In ‘Prom Night’ observeert hij een noodlottig schoolfuifje, niet van op de dansvloer maar van op de parking. Hoe hij geen detail onvermeld laat, doet vermoeden dat het dezelfde school is waar ook Alex Turner buitengeschopt werd.

Als Eoin het in interviews heeft over zijn nieuwe refreinen, bedoelt hij vermoedelijk die van ‘Never See the Signs’ en ‘Strange Creatures’. Ze worden telkens op voorhand aangekondigd, door strofes waarin het tempo teruggeschroefd wordt en het volume een trede lager staat, alsof ze ook echt geloven dat zulks grote mensen maakt. Het zou me niet verbazen als Drenge ‘Avalanches’, achterin op de plaat, zelf pakken leuker vindt om te spelen, net zoals ik het pakken leuker vind om ernaar te luisteren: een loden ruis, een versterker die het op een smelten zet, en een refrein dat niet op tafel springt maar dat altijd zou mogen.

Matuurder, en gelukkig toch ook níét. Misschien is rijpheid net dat: beseffen dat het iets is voor kaas, en dat je er in de rock-’n-roll maar weinig mee bent.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: