Ertebrekers - Crème

, door ()

46

Ik was meteen weg van ‘De zji’, de debuutsingle van Ertebrekers in 2016, en ik was niet alleen. Lomer en verleidelijker moet nog uitgevonden worden, al was het een West-Vlaamse kruising tussen ‘The Finest’ van The S.O.S. Band en ‘Chacun fait (c’qui lui plaît)’ van Chagrin d’amour, maar dat zijn dan ook topplaten.

Ik had meteen een fling, om met Flip Kowlier te spreken, niet alleen met het liedje, maar met de hele debuutplaat van de eerste Vlaamse boysband voor oudere jongeren, wat De Romeo’s ook mogen beweren. Los uit de pols gespeelde onweerstaanbaarheid, met teksten die in al hun dialectische onverstaanbaarheid zeer swingend waren. Op alle feesten speelden de Ertebrekers ten dans alsof de zomer nooit zou eindigen, dat jaar. Mijn liefde blijft overeind nu ze hun tweede op de wereld loslaten.

De teletijdcapsule van Ertebrekers is ergens in de jaren 80 blijven stilstaan. De hoogdagen van ‘Funkytown’ bij omroep Brabant, het enige programma in de Lage landen dat structureel aandacht had voor de nieuwe zwarte dansmuziek die elke woensdag via American Airlines ingevlogen werd en per taxi naar samensteller Ivan Hermans werd gebracht. En meteen daarna uitgezonden werd. Het internet bestond nog niet, beste teenagers.

De droge beats uit de drummachines, de op natte scheten lijkende synthesizeraccenten, de gigantische geilheid van de dames en heren die zongen en met hun kont draaiden alsof het geen geld kostte. Zo heet als een patat werden wij ervan. Chaka, Rick James, Dazz Band en Soul II Soul. Roger Troutman en Zapp! Jimmy Jam & Terry Lewis! Om gladder dan een Gillette Ultra toegezongen te worden, richtten wij ons in die tijd tot Stevie Wonder en Luther Vandross. Ook daar heeft de groep goed naar geluisterd. Ertebrekers zijn de legitieme erfgenamen van die onvergetelijke tijd. Op hun platen is de sfeer bijgevolg zowat altijd zwoel.

Ik hoor ze het liefst ritmisch in hun uppie, met de beat in hun gat, zoals in de fantastische opener ‘Paranoia’: geweldig refrein en een protkussen als synth. Ook ‘Simpelweg’ heeft de drive van een sportauto met open dak. ‘Diepe waters’ was perfect geweest voor een duet met Donna Summer, als die niet al lang dood was. En het uitstekende ‘Mars’ is gemaakt voor de soundtrack van één of andere hippe serie op Netflix.

Maar het tempo kan ook naar beneden: ‘Jinzame dagen’ en ‘Kom ter bie’ zijn zwijmelaars voor tegeldansers. ‘Gisteren’ is zelfs een volbloed ballade met peinzende piano’s, waarbij ik stijlvol geklede piepeltjes weemoedig in hun cocktailglas zie staren, als zij weer eens alleen aan de bar zitten. Er wordt niet lang getreurd, want op ‘Dief in de nacht’ kunnen de dansschoentjes weer aan.

Afsluiter ‘Vandage’ zit vol rare tegenritmes, alsof de groep wil zeggen: wij zijn niet voor één gat te vangen. Wat waar is. Kom mor ip!

Lees hier ons dubbelinterview met Flip Kowlier en Zwangere Guy.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: