U2 - All That You Can't Leave Behind

, door ()

Deel
3215_catalogue_4863_detail.jpg
Niet te geloven ook dat U2 zo groot kon worden zonder ten onder te gaan aan de stadionrock waartoe ze op de duur veroordeeld waren, en ook zonder toe te geven aan de verdwazing en muzikale vetzucht die vaak het gevolg van dat soort onomkeerbare groei zijn. Aldoor hebben ze geweigerd weg te kwijnen op een verlokkelijk sterfbedje van lauweren. Aldoor heeft the last of the famous bands geweigerd publiekelijk moe te worden.

Twintig jaar geleden namen ze hun aanloop in Ierland en begonnen ze brandend van jeugdig elan de hemel te bestormen met een hemelsbreed geluid vol hoop en glorie waarin je evengoed een noodklok kon horen.

In 'The Joshua Tree' uit 1987 streken ze de witte vlaggen en dolven ze naar roots op Amerikaanse bodem: ze stieten op het oude goud van soul, blues en gospel, en verwerkten die invloeden met een benijdenswaardig naturel in een sound die meer van U2 dan van oude negers was. Vier jaar later verscheen het meesterwerk 'Achtung Baby' - een cd die maar niet wil verouderen - en tegen die tijd was U2 z'n eigen laboratorium geworden. Daarin werd gezocht naar middelen om het muzikale heden te overleven èn meteen ook te overstijgen - men vond een hartslag die de beats vóór was: de nieuwste elektronica werd hartstochtelijk omhelst in 'Zooropa' (1993) , en nog meer in 'Pop' (1997), een cd die één duizeling onder de kunstmatige sterrenhemel van de danstempel is, maar ook een ironisch spel vol maskerades en spiegeleffecten: beter zijn dan de mode en er een beetje mee dollen.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: