Rammstein - Rammstein

, door ()

17

In een zwaar bewapende Zaventemse bunker wordt pas op play gedrukt nadat wij een contract voorgelegd hebben gekregen dat in strenge bewoordingen stipuleert dat wij de bevolking niet vóór 14 mei op de hoogte zullen stellen van wat ons auditief te beurt zal vallen, en middels onze handtekening hebben beloofd: ‘Wir schaffen das.’

Toen een maand geleden de nieuwe single ‘Deutschland’ werd gelanceerd, zat die in twee dagen aan 40 miljoen streams. In combinatie met de clip: 100 miljoen luisterbeurten. Het stadionoffensief dat Rammstein weldra inzet en door achttien landen zal denderen (het Koning Boudewijnstadion is op 10/7 aan de beurt) was in een mum van tijd uitverkocht.

Een tweede single, ‘Radio’, is er intussen ook al, en de derde, ‘Zeich Dich’ zit eraan te komen. De drie singles zitten netjes in chronologische volgorde vooraan op de nieuwe plaat.

Du, Herz, Flammen, Liebe, Hass, mich, dich: wie zich tekstueel bij Rammstein altijd al thuis heeft gevoeld, valt meteen in een warm bad. En ook muzikaal staan de oude sloffen bij de voordeur klaar. Het duurt wel even vooraleer zanger Till Lindemann zijn eerste controversiële woorden in de mond neemt, maar iets over halfweg brult hij het dan toch: ‘Deutschland über allen!’

‘Radio’ heeft een melodie zo catchy is dat je er twéé Songfestivals mee kunt winnen, en knipoogt in de laatste rechte lijn naar de landgenoten van Kraftwerk. ‘Zeig Dich’ heeft na een aan ‘Carmina Burana’ schatplichtige intro het pleit al gewonnen. David Lynch – de man die in 1997 met de trappenscène in ‘Lost Highway’ zijn volk Rammstein leerde kennen – is nooit ver weg. Drie songs ver spreken we van een Rammstein grand cru.

‘Ausländer’ is een gewaagde titel als je eerder al de woorden ‘Deutschland über allen’ in de mond hebt genomen, maar het blijkt een vrolijk, zelfs enigszins grappig lied te zijn, met als refrein (fertig?): ‘Ich bin Ausländer, mi amor, mon chérie (…) come on baby, c’est la vie.’

‘Sex’ is een song die zijn titel niet waarmaakt en zowat het auditieve equivalent moet zijn van de opblaaspop die na het vrijen zegt: zullen we vrienden blijven? ‘Puppe’ is van de zes nummers die nog volgen het enige dat met opgeheven hoofd tussen de Rammstein-klassiekers uit het verleden mag staan. Een eervolle vermelding nog voor de tekstregel ‘Musschlen mit pommes Frites’ en de bloeddorstige wahwah-gitaar in afsluiter ‘Hallomann’, maar in totaal is het na tien jaar wachten op ‘Rammstein’ allemaal iets te weinig. Maar: wie binnenkort naar het Boudewijnstadion trekt en met evenveel wenkbrauwen weer naar huis wil, vat nog steeds best niet post op de eerste rijen. Opgelet staat netjes!

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: