Flying Lotus - Flamagra

, door ()

14

En nu is er ‘Flamagra’. Op papier heeft Ellison de drugs afgezworen, in zijn muziek klinkt hij alsof hij acid heeft genomen die zelf aan de acid heeft gezeten. FlyLo’s zesde is chaos in IMAX en 3D. En het is bijna overal meesterlijk geregisseerd. Bekijk de plaat van een afstandje, en je ziet een summum opus. 27 tracks en 10 gastbijdragen: dát kaliber.

Voor wie net van onder een rots komt gekropen, dit is wat er is gebeurd: tussen zijn debuutplaat ‘1983’ uit 2006 en deze nieuwe worp is Ellisons cv aangedikt van beatbakker tot rapper, regisseur van een slapstick-horrorfilm en de maître van het Brainfeeder-label dat Kamasi Washington, Thundercat en The Gaslamp Killer onderdak biedt. Je moet bijna Kanye West heten om dat te overtreffen.

Ook ‘Flamagra’ is één en al ambitie. De plaat loopt een uur en zeven minuten uit, wat nog steeds krap is voor de shitload aan geluiden die Ellison hier uit zijn laptop wringt. Hebben wij in Thalys-vaart weten passeren: kinetische, stoere beats die overvloeien in deep soul, een spoken word-gedicht van David Lynch, een sample uit een ‘Dragon Ball’-anime, pop die ontaardt in schuimbekkende funk, en iemand die roept: ‘He’s got titties in his face!’

 

Luisteren naar ‘Flamagra’ is als kijken naar een actionpainting van Jackson Pollock: de chaos is duizelingwekkend, tot je plots een aangrijpingspunt vindt en alles zich helder voor je uitspreidt. ‘Burning Down the House’ is zo’n aangrijpingspunt. Het heeft de door Ellison ongetwijfeld gepatenteerde clap- en ‘Tetris’-geluiden, en het heeft funkpionier-annex-carnavalswinkel George Clinton, die, te oordelen naar zijn stem, eindelijk in een sanatorium is opgenomen.

Depressie en pijn zijn uitgezaaid in ‘Black Balloons Reprise’, dat bij gebrek aan therapie terugvalt op glasharde hiphop. ‘Debbie Is Depressed’ is lekker tongue in cheek. In ‘Thank U Malcolm’ huldigt Ellison zijn overleden vriend Mac Miller zoals een rapper dat zou willen: met vette Slayer-gitaren. ‘Land of Honey’ is van een onverwachte eenvoud, en daarom wondermooi.

De rest is classic Flying Lotus. Ellison sommeert een maalstroom van beats, stemmen en samples en wenkt je grijzend naar binnen. Het is zoals in die meme die al een tijdje circuleert: een hond zit aan tafel, voor hem staat een kop koffie, de kamer staat in de fik. Prima, zegt de hond. Prima, zeggen wij.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: