Bruce Springsteen - Western Stars

, door ()

75

Dat zijn ouwe getrouwe E Street Band er niet bij is, zit er slechts gedeeltelijk voor iets tussen. Dat hij ter inspiratie teruggrijpt naar de Californische country- en folkpop van zijn jeugd voor veel meer. De personages in zijn songs zijn niet meer de fabrieksarbeiders en kleinstedelijke outcasts op wie hij zo vaak een beroep heeft gedaan, maar geflopte B-acteurs, zangers, de zon, de zee en de wind. Springsteen overgiet het geheel met een breed georkestreerde saus vol strijkers en slide-gitaren.

De beste song op ‘Western Stars’ heeft u al gehoord: ‘Hello Sunshine’, waarin stevige echo’s van Fred Neils ‘Everybody’s Talkin’’ en ‘Sunshine’ van Scott Walker niet naar plagiaat ruiken en de arrangementen perfect gedoseerd precies op de juiste plaats zitten. ‘Had enough of heartbreak and pain / I had a little sweet spot for the rain / For the rain and skies of grey / Hello sunshine, won’t you stay?’ Op papier weinig meer dan een karamellenvers, maar als Springsteen het zingt, valt de melancholie je als een dierbare vriend om de hals.

‘There Goes My Miracle’ is de enige andere song op ‘Western Stars’ die de bombastische orkestratie als gegoten zit, elders lijken de toeters en bellen vooral een gebrek aan echt sterke songs te moeten maskeren. ‘Tucson Train’, de titeltrack, ‘Chasin’ Wild Horses’, ‘Sundown’: ronkende Springsteentitels voor songs die als klassiekers uit de startblokken schieten, maar gaandeweg verwateren en verbleken bij de grootse dingen die de man eerder al uit zijn mouw heeft geschud.

‘Western Stars’ is op z’n best in zijn meest uptempo momenten, als de folk het hoogste woord heeft, de pretentie achterwege blijft en puur speelplezier het hoogste goed lijkt. ‘Hitch Hikin’’, ‘Sleepy Joe’s Café’ en ‘Drive Fast (The Stuntman)’, dat weliswaar een versnelling lager schakelt, maar onderdak biedt aan de mooiste tekstregel: ‘I got two pins in my ankle and a busted collarbone / A steel rod in my leg, but it walks me home’.

‘Western Stars’ is een plaat die schaduwbokst zonder ooit echt uit te halen, kabbelt zonder een diepe indruk na te laten. We hebben het over The Boss, dus wikken wij onze woorden en luisteren we intussen gewoon verder in de hoop een groeiplaat te ontdekken, maar zeggen dat wij vandaag een grote Springsteen hebben gehoord, is de waarheid geweld aandoen. Het ontegensprekelijk goede nieuws daarentegen: in de herfst is er al een nieuwe plaat, mét de E Street Band!

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: