Mark Ronson - Late Night Feelings

, door ()

Deel

In recente interviews glorieert Ronson dat hij ‘eindelijk’ de vrijheid heeft om ‘de plaat te maken die ik écht wilde maken’. Dat is zijn goed recht, maar het is misschien goed dat Ronson niet méér platen van Amy producete, want het verschil tussen zijn plaat en de hare is dat tussen de plaat van een gladde producer met drie ogen op de kassa en die van een échte Artiest. ‘Late Night Feelings’ is geenszins slecht, integendeel, het is een bijwijlen subliem geproducete en gearrangeerde plaat. Maar eentje in een lichtzinnig genre, pendelend tussen veredelde muzak lite en lichtvoetige popfunk à la Chic. Als deze tracks nog één gram smoother zouden zijn, zouden je oren erop uitglijden. Bijna alle grooves hier behoren tot het soort opgefokte lounge die je de godganse dag aan het zwembad van elk zichzelf übercool wanend hotel in Ibiza of Miami opgesolferd krijgt. Ik vermoed dat Ronson de plaat heeft gemaakt om het soort pool babes te behagen dat hij graag aan zijn degen zou rijgen. Hijzelf kan amper of niet zingen, dus hij is gegaan voor de Massive Attack- en Hooverphonic-aanpak: op elke track hoor je onderling inwisselbare zangeressen die nooit minder dan adequaat zingen, maar een nieuwe Amy is er niet bij. ‘Late Night Feelings’ raakt op geen enkel moment je ziel, maar behoort vanwege het ultracoole cocktailgehalte nu al tot de soundtrack van deze zomer.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: