Thom Yorke - Anima

, door ()

Deel

Want zouden Keef & co. het tolereren, laat staan waarderen, als morgen blijkt dat Mick Jagger stiekem al jaren zijn beste vondsten opspaarde voor een soloproject? En bij uitbreiding: is het denkbaar dat Thom Yorke zijn beste vondsten niet eerst aan Radiohead voorlegt? En maakt dat van een solo-plaat dan niet per definitie een plaat met overschotjes?

Bovendien is Thom een eigenwijze, bijwijlen contraproductieve dwarsligger, die ook bij Radiohead soms te dol is op rare undergroundgeluidjes en -effectjes. Reken daar zijn politieke activisme nog bij en het feit dat hij, zoals zoveel artiesten die ons een geweten willen schoppen, in de eerste plaats wil scoren bij zijn achterban. En dat hij behalve een immens talent ook een eersteklasneuroot is, die ingewikkeld doen hoog in het vaandel draagt. Om van zijn perverse voorkeur voor sombere hoesontwerpen nog te zwijgen.

Al die bezwaren maakten eerdere soloworpen van Thom deels onverteerbaar. Mij kan het ook geen hol schelen of een songtekst The Donald en zijn hoogblonde snertbeleid of de milieuverontreiniging viert dan wel fileert: wat telt is of de muziek iets voorstelt. Kortom, de Radioheadfanaat in mij dwong zich bij de eerste beluistering van ‘Anima’ om diverse mantels der liefde niet te spreiden over wat wellicht would-be-avantgardistisch geneuzel zou zijn.

Het goede nieuws is dat ‘Anima’ tot nog toe Yorkes meest bezielde en melodieuze nevenproject is. En wat mij betreft heeft hij nog steeds het patent op liedjes die simpel lijken, maar die, zoals ‘Dawn Chorus’ en ‘I Am a Very Rude Person’, met een minimum aan middelen een maximum aan zeggingskracht en ontroering genereren. Thom is nu 51 – ik weet niet waar hij tegenwoordig rondhangt in zijn vrije tijd, maar bijna de helft van deze tracks neigen naar de dansvloer, al is het dan die van een discotheek voor motorisch gestoorde nerds.

Mijn enige bezwaar is dat dat pseudofuturistische synthesizergepiep mij algauw irriteert – ik ben nadrukkelijk géén fan van Kraftwerk en zijn afgeleiden, en ik zit er niet op te wachten dat Thom Yorke zichzelf of Radiohead die richting uitduwt. Op sommige tracks bliepen en ratelen en fluiten de machinale geluidjes iets te fel.

Niettemin: tenzij 2019 nog tien meesterwerken ophoest, krijgt ‘Anima’ een bescheiden plek in mijn eindejaarslijstje.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: