Ed Sheeran - No. 6 Collaborations Project

, door ()

Deel

‘No. 6 Collaborations Project’ (een verwijzing naar z’n ep uit 2011, ‘No. 5 Collaborations Project’) is een plaat vol samenwerkingen met de grootste sterren du moment: van Khalid via Justin Bieber naar Travis Scott en terug. Goed gezien, want featurings doen het altijd goed. Het geeft hem, na een jaar waarin iedereen een stuk van hem wilde, de gelegenheid om iets terug te nemen. En vooral: hij kan er andere, voorheen minder belichte kanten van zijn talent mee laten zien.

Net als je denkt dat je nu wel weet hoe de feelgoodpop van Sheeran werkt, zet hij het in ‘Take Me Back to London’, samen met Stormzy, op een niet eens compleet van de pot gesnokt rappen. In het langharige ‘BLOW’ (met countrymogol Chris Stapleton en Bruno Mars in een soort pastiche op sixtiesnostalgie) doet Ed van rock-’n-roll. In ‘Remember the Name’ brengt hij Eminem en 50 Cent, oude sparringpartners, voor het eerst in tien jaar nog eens samen op plaat. In ‘Cross Me’ (met Chance the Rapper) en ‘South of the Border’ (met Camila Cabello en Cardi B) heeft hij de fun, die hem na een moeilijke periode was ontglipt, weer te pakken.

Sheeran heeft een nogal flauwe zangstem, geen geluid dat van nature knettert van de soul, maar hij komt ermee weg. In ‘Feels’ (met Young Thug) laat hij zijn innerlijke Luther Vandross van de ketting, en gelukkig is die een song verder alweer verdwenen. ‘Way to Break Your Heart’ (met Skrillex) is hier van het platste, zowel in de teksten als qua geluid.

Op ‘No. 6 Collaborations Project’ zoekt de megaster liefde, street cred en genoegdoening voor alle shit (hele bedpannen vol kritiek) die hij de voorbije jaren over zich heen heeft gekregen. Het is een plaat zonder veel samenhang of diepgang, ongelijk van kwaliteit, maar ze staat wel vol singles. Zes ervan zijn al hits geworden, nog negen te gaan. Sheeran is onmiskenbaar een soort icoon geworden; als je ernaast kijkt, zie je hém nog. 

 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?