Of Monsters And Men - Fever Dream

, door ()

Deel

Op recente persfoto’s is het IJslandse vijftal Of Monsters And Men in leren jassen, skinny jeans en glimmende schoenen te zien: wat zij denken dat coole rocksterren horen te dragen. Maar ik word daar zo moe van, van commerce!

De derde plaat van Of Monsters And Men is geen pretje. Tijdens het schrijfproces moest de gitaar plaats ruimen voor een laptop. De trompetten, de akoestische instrumenten, de dialoog tussen frontduo Ragnar ‘Raggi’ Þórhallsson en Nanna Bryndís Hilmarsdóttir (goddank dat copy-paste bestaat), de intimiteit, het spelplezier, de meezingers, zelfs het IJslandse, het werd allemaal ingeruild voor kleffe synths, klinische percussie, bewerkte stemmen en een karrevracht bombast. De IJslanders willen niet meer aan uw kampvuur aanschuiven, ze willen dat u een ticket koopt voor hun show in een stadion.

Single ‘Alligator’ zou over Hilmarsdóttirs worsteling met haar vrouwelijkheid gaan. Een relevant thema, maar ‘Alligator’ had evengoed een lied over de Tour de France kunnen zijn. Vergelijk dat maar eens met het door merg en been snijdende #MeToo-lied ‘Boys Will Be Boys’ van Stella Donnelly. Ook de andere songs zijn volgestouwd met vage woorden die veel lijken te betekenen maar eigenlijk nergens op slaan.

Hilmarsdóttir neemt de leiding. Wanneer Ragnar Þórhallsson toch eens zingt, klinkt hij al even verveeld als ik tijdens het beluisteren van deze plaat. In ‘Stuck in Gravity’ en ‘Under a Dome’ grijpt Raggi zelfs naar de autotune: hij mikt op Bon Iver maar strandt bij Taio Cruz. ‘Soothsayer’ en ‘Wars’ herinneren u eraan dat, wat ‘Stranger Things’ ook mag beweren, de eighties toch vooral fout waren. En in ‘Wild Roses’ doet Of Monsters And Men niet eens meer alsof: het is onversneden platte pop die wanhopig schreeuwt om op de supermarktradio gedraaid te worden.

Ach, Raggi en Nanna, I miss our little talks.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: