Volbeat - Rewind, Replay, Rebound

, door ()

57

De titel hebben ze wél beet: terugspoelen en graaien is namelijk wat Volbeat als dagtaak ziet. ‘Ze doen niets nieuws, maar ze doen het wel juist,’ zeiden we vorige week nog over Mini Mansions: Volbeat toont hoe het met datzelfde recept ook gruwelijk fout kan gaan, en koppelt derivatieve metalriffs aan opgezwollen kitsch-country en verfoeilijke rockabilly, een genre dat te allen tijde beperkt zou moeten worden tot oldtimertreffens. Zo krijg je dingen als ‘Pelvis on Fire’, iets wat Metallica zou maken mocht je ze tegen betaling om een Elvis-pastiche vragen, en ‘Last Day Under the Sun’, enkel prijzenswaardig als je nooit Van Halen of AC/DC gehoord hebt. ‘Rewind the Exit’ denkt dat ‘slepend’ hetzelfde is als ‘gewichtig’, en tegen dat ‘Die to Live’ het onzalige idee krijgt om Kirk Hammett-solo’s af te wisselen met honkytonkpiano, ben je die drie noten die Michael Poulsen onder de knie heeft alweer helemaal moe gehoord.

Wie dan nog zit te luisteren, en dus over een sterke maag beschikt, kan die op de proef stellen in ‘The Awakening of Bonnie Parker’, met een hilarisch Deens-Engelse parlando die niemand Poulsen uit het hoofd gepraat kreeg, of ‘When We Were Kids’, waarin de afstand pathos-pathetisch in recordtijd afgelegd wordt. De absurde steroïdensolo halfweg is een ingreep die vaak voorkomt bij Volbeat, alsof iemand plots besefte: ‘Nee, dit is écht te soft,’ en er dan maar een oppervlakkige maar vuig klinkende gitaarpartij tussenmikte. Spitsvondig, maar het is zoals met twee aardappels een gin-tonic proberen maken: het resultaat is telkens voorspelbaar en melig, en ligt zwaar op de maag.

Om het met code rood te zeggen: ‘Breng uzelf en anderen in veiligheid. Beperk blootstelling.’

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: