Bon Iver - i,i

, door ()

7

Van Bons entourage vernamen we dat die recensie van de plaat die hij bijna drie jaar geleden uitbracht ’m getroffen had als een bliksem, te vergelijken met de schicht die de apostel Paulus van zijn paard sloeg op weg naar Damascus.

Iver stalde de autotune in de studiogarage, deed iets aan zijn verslaving aan blieps en beats en verheugt deze week de wereld met een plaat waarvan de verzamelde internationale muziekpers nog nét niet collectief achteroverviel. Onvervalst meesterwerk: dat is zowat de meest genuanceerde mening die we vinden als we grasduinen door de boekskes.

Zij die mij kennen, weten dat ik mensen niet graag gelijk geef. Het is een legitieme
vraag of recensenten wel echt mensen zijn, maar: ik ga helemaal mee overstag. Heerlijke plaat. Of het een onvervalst meesterwerk is, zal ik u weten te zeggen als ik de plaat nog een keer of honderd heb beluisterd.

Justin klinkt nog altijd een beetje als Sting die zijn amandelen heeft ingeslikt, maar is als songschrijver en liedjesbouwer nog twee koppen gegroeid sinds zijn vorige plaat. Hij heeft iets met seizoenen: zijn wonderlijke debuut vol smeltend liefdesverdriet ‘For Emma, Forever Ago’ bracht hij uit in de winter, ‘Bon Iver’ was een lenteplaatje, ‘22, a Million’ sierde de zomer en ‘i,i’ is een plaat voor de herfst. Van breekbare folk over luxueuze pop naar licht overdreven electromanie: de man is niet voor één gat te vangen.

Op 'i,i' komen die soms zeer uiteenlopende stromen samen tot één machtige, kolkende rivier van kwaliteit: muziek die iets doet met een mens, en dat dan vele keren na elkaar. Hij blijft een beetje experimenteren met rare titels en songteksten die slechts na een pijpje weed of drie verstaanbaar zijn, maar dat hindert niet: het zijn licht kierewiete pennenvruchten die perfect kleuren op het superieure canvas van zijn muziek.

Zijn liedjes hebben iets van een bladerdeegtaartje: opgebouwd uit laagjes, met de stem als solide basisingrediënt. Daaraan worden dan op uitgekiende wijze andere stemmen (James Blake, Velvet Negroni), drumpatronen, verloren gelopen saxofoons, cirkelzagen en zelfs wat gewone instrumenten toegevoegd, tot de song helemaal af is. Het is klankentappen voor gevorderden, maar wel vanuit de song, en niet vanuit een wilde improvisatie die dan uiteindelijk tot iets convenabels moet worden geassembleerd door een begaafde producer.

Een echt klank-en-lichtspel is het ook, zeker als je de plaat beluistert via YouTube, waar al clips staan van zowat alle songs. Mensen die hun lichaam op wonderlijke wijze in allerlei bochten wringen, dikwijls in slow motion – laat ons het daarop houden. Kunst: het blijft toch altijd een beetje lachen.

‘i,i’ is het best te savoureren onder een sterrenhemel bij volle maan, als wonderbaarlijk veel vallende sterren lijken te dansen op deze prachtige plaat.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: