Iggy Pop - Free

, door ()

Deel

‘Free’ is een contemplatieve plaat: je kunt er een midlifecrisis in zien, of twéé. Maar je kunt ook – en juister – oordelen dat de intellectueel die James Osterberg is, de maturiteit die hij al jaren in zich draagt over deze songs (veelal door anderen op zijn lijf geschreven) heeft gekwakt. Er zijn sfeervolle passages, zoals de intro, het introspectieve ‘Page’ of het hypnotische ‘Sonali’. Er zijn leuke gimmicks zoals ‘James Bond’ (niet over 007, maar over een femme fatale die zich met hem identificeert).

Er zijn gespuwde teksten, zoals die van ‘Dirty Sanchez’, maar ook traag gedeclameerde tracks zoals ‘We Are the People’, opdat de luisteraar de woorden ten volle zou absorberen. En, zoals zijn verwante geest John Cale eerder heeft gedaan, zet Iggy een gedicht van Dylan Thomas op muziek: ‘Do Not Go Gentle into That Good Night’. Leef voluit en verzet je tot op het laatst tegen de aftakeling. ‘Free’ is geen gemakzuchtige plaat: ze teert niet op zijn imago, noch op vroegere successen. Het is de plaat van een levende legende die met verwondering vaststelt dat hij nog leeft en dat de wereld gekker is dan hij ooit was.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: