Kim Gordon - No Home Record

, door ()

25

Eén: ‘Massage the History’ is de laatste song van ‘The Eternal’, de laatste studioplaat van Sonic Youth. Kim Gordon en Thurston Moore waren nog niet gescheiden, maar zij wist het toen al, van die andere vrouw. Wat een gezucht. Wat een ontreddering. De mooiste Sonic Youth-song van deze eeuw!

Twee: het slot van het laatste concert van Sonic Youth, in 2011 in São Paulo. Het is alsof de ex-geliefden op het podium elkaar in een grote ochtendkeuken proberen te negeren terwijl ze elk voor zichzelf een kopje koffie maken. Gordon krijgt de intro van ‘Teen Age Riot’ amper gezongen. Tien minuten later zijn dertig jaar huwelijk én evenveel muziekjaren voorgoed voorbij.

Drie: de rare afloop van Gordons autobiografie ‘Girl in a Band’. Ze krijgt na een feestje een lift van een player. Van een nachtzoen komt iets meer. Laatste zin: ‘I know, it sounds like I’m someone else entirely now, and I guess I am.’

Enter 2019. Die stop-motioncello van opener ‘Sketch Artist’ alleen al! ‘Murdered Out’ is een stoot in de stijl van ‘Sophisticated Bitch’ van Public Enemy. ‘To murder out’ wil zeggen: een auto matzwart spuiten, ook de wielen en de velgen; de ruiten worden er sowieso getint bij geleverd. Op YouTube rijdt la Gordon (66!) in een zwarte taxi door L.A. Zingt ze hier letterlijk haar scheiding van zich af met ’Murdered out of my heart / Black matte spray’? Of moeten wij nog wennen aan al wat op deze plaat meerduidig is?

‘Air BnB’ gaat over een vals thuisgevoel, de ideeën werden eerder in een galerie tentoongesteld, de chique persfoto’s komen regelrecht uit Feeling Wonen. De onderwaterbeats van ‘Don’t Play It’ eten hun eigen staart op, tot de eeuwige cirkel breekt: ‘You don’t own me / Golden Vanity / You can pee in the ocean / It’s free’.

 

In ‘Cookie Butter’ hoor ik eeuwenoude regenpercussie, een oude no wave-groep, het nineties-trommeltje uit ‘Spastik’ van Plastikman en de nieuwe lente van ‘Paténipat’ van Charlotte Adigéry. En aan het einde fluistert Gordon echt de woorden ‘cookie’ en ‘butter’.

‘Hungry Baby’ komt met een bloedgeile sirenenstem: denk Suicide, The Gun Club én Spacemen 3. Al wat in ‘Earthquake’ dronet, Gordons schelle bluesstem en de zin ‘I got sand in my heart for you’ doen aan Nico ter hoogte van ‘Desertshore’ denken.

In de afsluiter ‘Get Yr Life Back’ zitten rare, soms enigszins tegenculturele slogans: ‘The end of capitalism’, ‘Shopping up a cliff’ en ‘Hash away at Twitter’. ‘No Home Record’ is gemaakt met niet veel meer dan een gitaar en een drummachientje, maar wat een uitzicht op onze neurosen en fetisjen, zeg.

Kim Gordon heeft haar ogen en oren nog lang niet in haar zak. Als er dit jaar één undergroundschijf is waarin u diep duikt, laat het dan deze zijn.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: