blackwave. - Are We Still Dreaming?

, door ()

26

In die dagen leefde het gevoel dat Vlaamse hiphop amper tot aan de enkels reikte van al wie uit Nederland kwam: TyphoonDe JeugdThe OppositesKraantje Pappie… In de halve finale van Humo’s Rock Rally vatte Tourist LeMC in 2012 dat minderwaardigheidsgevoel via de verplichte cover, een prachtige, bluesy bewerking van Katastroofs ‘Goesting vor te bleite’. Tekstfragment: ‘Ik vraag mijn Hollandse collega’s hoe ze dat doen / Dan komen die vragen / Wa loopt er ni goe? / Waarom zingde gulle da toch oek ni zo schoon, allez?’

Ondertussen zong Tourist LeMC het allemaal wél even mooi als onze noorderburen, en kwamen ook al die nieuwe hiphoppers van eigen makelij piepen: Coely, Stikstof en Zwangere Guy, Brihang, Blu Samu… Je kunt tegenwoordig in het algemeen beschaafd Knoks rappen, uit Brussel komen en een paar talen mengen, of het gewoon in je beste Amerikaanse Engels proberen, zoals Woodie Smalls, Dvtch Norris, Darrell Cole en TheColorGrey doen. Die van blackwave. – kleine letters, puntje in de staart – kronen zich via de plaat ‘Are We Still Dreaming?’ tot de onbetwiste meesters van de Engelstalige frithop. Hun song ‘Elusive’ werd op Spotify alleen al meer dan 7 miljoen keer aangeklikt.

‘Elusive’ legt blackwave. trouwens het best uit. De sample uit Lou Donaldsons ‘Ode to Billie Joe’ is top. De flow doet aan Common denken. In de man-ontmoet-droomvrouw-tekst van Jean Atohoun rijmt ‘I’d give my life to get a slice of those voluptuous thighs’ op ‘Got mesmerized by your Atlantic eyes’. Songschrijver Willem Ardui maakt vaak mooie refreinen, hier schrijft hij voor zichzelf alleen een bruggetje en laat hij de schuurpapieren stem van David Ngyah de klus klaren: ‘She took the funk out of my soul / My rhythm is bluesin’. Wow!

Het refrein van Wesley Franklin onderstut het bijna even straffe ‘GoodEnough’. Voor ‘In the Middle’ maakte Jonathan Jeremiah (!) een gitaarlijn. In ‘Smoke Out/True Colors’ gaat de gepitchte intro van ‘Tim’ van Wim De Craene in een loop. Als u nog niet ontroerd bent, probeer dan ‘Home’: Caleborate die zingt, een simpel gitaartje, een prachtig soulland.

In theorie ben ik meer te vinden voor slowthai of Earl Sweatshirt. Maar dit is geen theorie, dit is gewoon een riante hiphopwoning opgetrokken in het grensgebied tussen StuBru en Radio 1. Ja, het undergroundlaagje is soms dun. Maar de blazers zijn zo knap gearrangeerd. En ‘Lowkey’ bevat de zin ‘I feel like my heartbeat is produced by J Dilla’. ‘SWISH’ wordt op den duur swingjazz. ‘The Antidote’ groovet daarna lekker laidback.

Bij Willem, Jay en co. klinkt alles los en vrij. Je hoort zelfs amper hoe hard er aan de muziek is gewerkt.

Voorbeluisteren

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: