The Who - Who

, door ()

Deel

Ik ben bijna zo blij als zij zelf dat dat niet is gebeurd. Maar net zoals The Kinks heeft The Who te lang lijdzaam moeten toezien hoe The Rolling Stones hen door hun aanwezigheidspolitiek naar de marge van de popgeschiedenis verbanden. Deze plaat is een degelijke, zij het niet spectaculaire tegenzet die zegt: zolang we kunnen, stampen we de aftakeling in de ballen. Bijna alle songs stoelen op hetzelfde stramien: een elektrische riff, het aanvullende geteister van de snaren van een akoestische gitaar en het grotendeels intact gebleven superieure grommen en blaffen van Roger Daltrey. De potente synthriff die ‘Baba O’Riley’ zo briljant maakte, is hier even te horen in de outro van ‘Detour’ en ‘Break the News’, maar geenszins met hetzelfde effect als toen. En ‘Rockin’ in Rage’ is een minder goed bastaardbroertje van ‘Won’t Get Fooled Again’.

Songs als ‘Hero Ground Zero’ en ‘Street Song’ scoren hoog in attaque en Keith Moonsiaanse drums, maar minder als het op beklijvende melodieën aankomt. Tekstueel probeert Townshend de vinger aan de pols van de tijd te houden, maar hij verraadt z’n leeftijd door uitdrukkingen als ‘She rocked my world’ – de laatste keer dat ik die hoorde was in ‘Saxondale’, de satirische sitcom van Steve Coogan over een bejaarde roadie. Helemaal aan het eind van die eerste song hoor je Townshend sarcastisch zeggen: ‘Who gives a fuck?’ Nu The Who steeds meer door piepjonge rockers wordt genamecheckt: meer mensen dan je denkt, Pete. ‘All this music must fade,’ zingt Roger Daltrey in die openingstrack. Dat geldt enkel voor ondermaatse muziek. ‘WHO’ is een goeie plaat, zij het geen grootse.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: