Burial - Tunes 2011-2019

, door ()

21

Hij bleef aan die tunes plakken, hij wilde er de rond een vocale sample cirkelende drums van nadoen. Omdat Burials machinerie ondermaats was, klonk de percussie nooit zwaar genoeg, dus begroef hij alles onder geluiden van regen, sleutels, aanstekers en krakend vinyl. Na twee lp’s begon de kluizenaar in 2007 prijzen te winnen en moest hij vertellen dat hij William Bevan heette. Vandaag wordt Burial af en toe bespot in memes om zijn mistige, soms sentimentele muziek. Maar het is hem al bij al aardig gelukt om in de kantlijn te blijven verdwijnen.

In de via 17 tunes aanschouwelijk gemaakte periode 2011-2019 zijn de minisymfonieën van meer dan tien minuten de hoogtepunten: in de tweede helft van ‘Rough Sleeper’ begint bijvoorbeeld plots Aziatische pingpong; aan het eind van ‘Truant’ ritst een staande bas vanop een oprit van dubstep sierlijk de snelweg van de toekomst op. De jongste jaren slingert Burial van New Order naar Joy Division en terug. ‘Subtemple’ is een luisterspel, ‘Claustro’ een floorfiller en ‘Young Death’ een wiegelied dat me wakker houdt. In ‘Nightmarket’ valt halfweg een synthdeuntje van Depeche Mode in. De Burial van 2019 knipt zowat alles weg dat hem typeert: beats, bezwerende vocalen en stiltes die klinken als uitvallende stadsstroom. Welkom in de tot nog toe koudste rillingen aan de rand van zijn brein.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: