U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb

, door ()

1
211_catalogue_1383_detail.jpg

'How to Dismantle an Atomic Bomb' is, hier en daar een liveplaat en het 'Passengers'-project met Brian Eno uit 1995 meegerekend, de veertiende plaat van U2 (vandaar de knipoog 'quatorze') maar van tandeloosheid of andere ouderdomsverschijnselen is nog lang geen sprake. No way, José. Een stap voorwaarts na het absoluut fabeltastische 'All That You Can't Leave Behind' uit 2000 is 'HtDaAB' niet, wel een resumé van (bijna) dertig jaar onafgebroken samenzijn. Of anders gezegd: een carrière-overzicht in de vorm van nieuwe liedjes die verleden én heden van de groep in kaart brengen. Maar wat voor een overzicht, zeg! Een pluim, intussen, voor de onverzettelijkheid van U2: te midden van de orkanen & tempeesten die de afgelopen jaren in en rond de groep gewoed hebben, is het viertal als een onwrikbaar huis van vertrouwen overeind gebleven, en die innerlijke oerkracht straalt af van de songs op 'How to Dismantle an Atomic Bomb'. En als u zich zou afvragen waar de titel van de cd op slaat: de atoombom is het hoofd van Bono, waarin donkere gedachten de voorbije jaren als rusteloze ADHD-patiënten moeten hebben rondgetold.

Want wat is er allemaal niet gebeurd sinds de vorige plaat! Om het maar bij De Grote Gebeurtenissen te houden die hier in de één of andere vorm zijn neergedwarreld: de dood van Bono's vader in 2001, wat de zanger feller heeft aangegrepen dan hij ooit had kunnen vermoeden; onvrede binnen de groep over de ontmoeting van hun frontman met George Bush Jr. (even dreigde The Edge zelfs met opstappen!); de pijnlijke maar moedige beslissing om het resultaat van een jaar samenwerken met producer Chris Thomas bijna integraal in de prullenmand te kieperen en met een batterij nieuwe producers (Flood, Daniel Lanois, Brian Eno, Jacknife Lee, Nellee Hooper) en onder supervisie van Steve Lillywhite opnieuw te beginnen; de veelvuldige uithuizigheid van Bono-de-wereldverbeteraar, die tussen de opnames door van de ene staatsleider naar de andere holde (het gaf gitarist The Edge by the way de kans nadrukkelijker zijn stempel op de plaat te drukken, en dat is eraan te horen). Maar keer op keer overwon de groep de hindernissen - soms moeizaam, soms nonchalant - zodat zelfs het gecontesteerde rendez-vous met Bush uiteindelijk goed uitpakte: Bono's geloofwaardigheid bleef ongehavend, hij troggelde de president en passant biljoenen dollars af voor de goede zaak (aidsbestrijding in Afrika), en de haviken die boven het Witte Huis cirkelen, noemen Bono sindsdien misprijzend 'The Pest' - een compliment, toch?

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: