Hooverphonic - (No) More Sweet Music

, door ()

Deel
47_catalogue_1219_detail.jpg

O ironie: in de week dat zijn stokoude muzikale held Burt Bacharach een sobere (en uitstekende) nieuwe cd uitbrengt, verzilvert discipel Alex Callier diens erfenis met een tot de uiterste consequentie doorgetrokken Bacharach-meets-Henry Mancini-meets-John Barry-cd. Twéé cd's, om precies te zijn, want Callier maakt tegenwoordig niet alleen de videoclips maar ook de remixes van zijn songs zelf. '(No) More Sweet Music' is een jukebox waaruit de luisteraar naargelang de stemming van het moment zijn favoriete versie van een song kan kiezen. 'MSM' bevat de meer sfeervolle bewerkingen; 'NMSM' lonkt voorzichtig naar de dansvloer. Het effect is dat van een postmodern restaurant waar om middernacht de stoelen en tafels worden weggeruimd om te dansen.

Callier is een bevlogen amateurkok, en zijn songs zijn, als ik me een kookmetafoor mag veroorloven, beignets: in een dik orkestbeslag gefrituurde popsongs. Anno 2005 is de grandeur van Hooverphonic grandiozer dan ooit tevoren. '(No) More Sweet Music' is kamerbreed gearrangeerd maar nooit bombastisch; onderkoeld maar nergens koud; loungy maar nooit alleen maar lounge. Callier is altijd op zoek naar nieuw speelgoed, en voor volgend jaar beveel ik hem het kapen van de Night of the Proms aan: een speeltuin van honderd koor- en orkestleden.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: