Review: Beyoncé (Koning Boudewijnstadion)

, door ()

22
vrij

Een duistere, gotische uitvoering van 'Crazy in Love' maakt halverwege de omslag naar het opzwepende origineel. De omslag staat symbool voor de avond. Net als op recente plaat 'Lemonade' is het concert thematisch onderverdeeld, en wel in de fasen van het rouwproces zoals dat wordt beschreven door de psychiater Elizabeth Kübler-Ross: ontkenning, woede, apathie, leegheid, acceptatie en verlossing. We zijn getuige van een therapeutisch proces waarbij het uiterlijke vertoon van een innerlijke worsteling bij tijden pijnlijk persoonlijk wordt.

Boos eist ze tijdens het compromisloze 'Sorry' van ons opgestoken middelvinger. 'Who the fuck do you think I am? ', brult ze op het agressieve 'Don't Hurt Yourself', en in de countryballad 'Daddy Lessons' toont ze dat bedrog verschillende generaties beslaat - niet alleen haar man, maar ook haar vader maakte zich er schuldig aan.

Door de bril van 'Lemonade' krijgt oud werk als 'Irreplaceable', 'Me Myself and I' en 'Survivor' een nieuwe betekenis - ze passen opeens perfect in de context van het narratief. De vierkante kubus ter grootte van een flatgebouw - het kolossale gevaarte heeft wat weg van de heilige monoliet in Mekka - draait om zijn as, spuugt vuur, klapt open, herbergt danseresjes op trapezes en is tevens de beeldmuur waarop het gepeupel met de goedkope tickets ruim twee uur lang duizelingwekkende choreografieën kan aanschouwen.

Het waren destijds videobeelden die leidden tot het oplichten van het tipje van de sluier van onwetendheid. Op maatschappelijk niveau: beelden van smartphones waarop te zien was hoe ongewapende zwarte Amerikaanse burgers werden doodgeschoten door politieagenten. Op persoonlijk niveau: beelden van een bewakingscamera waarop te zien was dat haar zus Solange, manlief Jay Z aanviel in een lift. De maatschappelijke dimensie blijft vanavond echter onderbelicht.

Beyoncé heeft het begrepen: perfectie bereiken doe je door het nauwlettend beheren van de informatiekanalen. Sinds 2013 geeft ze geen interviews meer en wordt ze alleen nog door haar eigen fotografen op de gevoelige plaat vastgelegd. Ze communiceert louter via haar kunst, wat tot gevolg heeft dat ze steeds verder de kant van het mystieke en het onaantastbare op trekt, tot ergernis van het muziekjournaille dat verwoed en gefrustreerd zoekt naar barsten in het perfecte imago of een teken van sterfelijkheid: een gemiste noot of een gemiste danspas. Nada. Het is een hopeloze zoektocht die uitloopt op frustratie, voer is voor vage samenzweringstheorieën en uiteindelijk leidt tot onzinnig geneuzel over de Illuminati. Niet aan beginnen dus.

De avond eindigt spetterend op een met water gevuld podiumdeel. We zijn aanbeland bij de laatste fasen van het rouwproces: acceptatie en wedergeboorte. Ze eindigt moederziel alleen, kwetsbaar op haar knieën in een plas water met uitgelopen make-up. Herboren als een sterveling. Al kon het contrast met de joelende zwetende massa onder haar niet groter zijn.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: